dayyertashbad.blogfa.com

النگوی پریسا ...

dayyertashbad — Tue, 13 May 2008 20:46:18 GMT

هنوز کسی در شهر قدم نمی زند که من با موتورم ، دور شهر می چرخم و هی می چرخم تا با صدقه ۱۰۰ ریالی پدر! روانه"کالو " شوم. باد تکانم می دهد و موتور برای خودش زیگ زاگ! می رود. اما باید بروم به "شهریار" (راننده آموزش و پرورش ) قول داده ام به موقع سر جاده روستا باشم و سئوالات امتحان نهایی حمیده کلاس پنجمی را ازش تحویل بگیرم .صبح گاه وعده من و شهریار همین تابلوی رنگ رفته ی جمال آباد کالو است .چهار زانو روی زمین ولو شده ام و کتابی که از نمایشگاه کتاب خریده ام می خوانم . با بوق ماشینها از جا کنده می شوم ،می گویم شاید بوق مینی بوس شهریار باشد!

مینی بوس سفید رنگ آموزش و پرورش بردخون ،طعم گس تنهایی های مرا در هم می شکند ، شهریار با بوقش کتاب مرا در صفحه ۲۴ متوقف می کند ! شهریار به ساعتش نگاه می کند و با این کارش غیر مستقیم !می خواهد بگوید چقدر خوش قول است . سئوالات درس انشای حمیده را از دست شهریار می گیرم . شهریار می گوید این پتو هم کادوی روز معلم ! از میان همه ی پتوها این رنگ را برایت انتخاب کردم ،ببینش چقدر خوشگل است . قربان صدقه رفتن های من و شهریار با رفتن مینی بوس شهریار به طرف روستای مل سوخته و رفتن من بسوی مدرسه مان تمام می شود .

دندان دردی که یادگار شیرینی های هفته معلم است ! دوباره به سراغم آمده ، زهرا گوسفند هایشان را به چرا می برد . قایق های مردان روستا در ساحل لنگر انداخته اند .از دور مهدی را می بینم که ریاضی اش را در دست دارد و چیزی را به پریسا نشان می دهد . باد پنجره کارتنی کلاس ! را تکان می دهد . مهدی برگه امتحان ریاضی اش را در دست گرفته و با پوزخندی به بچه ها می گوید این آخرین امتحان منه ! پریسا که فردا امتحان بنویسم دارد روی میزش ولو شده و می گوید اجازه امروز امتحان نمی گیری ! حسین کتاب بنویسیم اش را بالا و پایین می کند و برای گرفتن امتحان بی تابی ! پاکت امتحان بنویسیم حمیده را باز می کنم . اول باید صورتجلسه داخلی امتحانات مدرسه را پر کنم :

تعداد کل : ۱ نفر تعداد حاضرین : ۱ نفر تعداد غائبین : صفر !

مراقبین : خودم با خودم ! منشی : خودم تنها ! مدیر آموزشگاه : کسی غیر خودم نیست !

مهدی امتحانش را تمام کرده !پریسا هم می گوید خیال کردی چیه ! فردا هم امتحان من تموم میشه . حسین که چشمانش روی امتحان بنویسیم اش و گوش هایش با پریسا و مهدی است می گوید می خواهید بروید خانه حلوا بخورید ! دلتان خوش که امتحانتان تموم شده !

حمیده هم امتحانش را تمام کرده . با پریسا پچ پچ می کنند ،حسین زیر چشمی دیدشان می زند و می گوید اجازه النگوهای پریسا رو برو ببین ! پریسا که حالا جو گرفته اش ! نگاهی به النگوهایش می اندازد و می گوید: اجازه عموم حاج علی این النگوها رو از بحرین برام فرستاده .

دستانم به دور کمر می بندم و به سقف کلاس خیره می شوم ،می گویم: بچه ها شمارش معکوس رفتنم آغاز شده ، باید باور کنم رفتنم ! چهارشنبه هفته آینده بعد از آخرین امتحان حمیده ،جشن پایان مدرسه را می گیریم .خدا کند چهارشنبه هیچ مسئولی یا خبرنگاری به اینجا نیاید تا جشن مان را به یاد همان روزهایی بگیریم که مدرسه مان گمنام بود !

گزارش تصویری امروز مدرسه را در ادامه ی مطلب ببینید

.............................................................................................

دیر تش باد در میان محبوب ترین وبلاگهای سال

وب سایت پرشین وبلاگ، همچون سال قبل، اقدام به برگزاری نظر سنجی ای برای انتخاب محبوب ترین وبلاگ های وبلاگستان کرده است. شما به عنوان بک کاربر و خواننده وبلاگ های مختلف می توانید با رجوع به این صفحه، 5 وبلاگ مورد علاقه خود را انتخاب و در کادر های موجود نوشته و ثبت کنید. هر نفر تنها یک بار حق انتخاب در نظرسنجی را دارد.

وبلاگ من هم فعلا در بالای جدول محبوب ترین وبلاگهای فارسی در حال نوسان است. "برای شرکت در مسابقه " : اگر دیر تش باد، یکی از گزینه های شما برای شرکت در این نظرسنجی است و آن را شایسته انتخاب می دانید، کافی است تا به این صفحه رفته و در یکی از کادر ها، آدرس http://www.dayyertashbad.blogfa.com/ را بنویسید و آن را ثبت کنید.

پ.ن ۰۱: از مسئولین و دانشجویان تربیت معلم بوشهر ، آموزش و پرورش منطقه بردخون ، سازمان آموزش و پرورش استان بوشهر و وبلاگ نویسان هم استانی برای لطفی که در هفته گرامیداشت معلم به من داشتند سپاس گزارم.

مشی حسن برای معلم کالو زن می گیرد ...!

dayyertashbad — Mon, 05 May 2008 21:14:18 GMT

سوسکی که راست راست برای خودش از دیوار مدرسه بالا می رود و عین خیالش هم نیست که هی می افتد، به بالا رفتنش از دیوار ادامه می دهد و بچه های مدرسه جمال آباد کالو برای بالا رفتنش هورا می کشند، اما من هنوز غرق در این جمله عیسی دانش آموز روستای "دمیگز" هستم که امروز در بین راه دیدمش و شیرینی روز معلم را برایش تعارف کردم و او هم کوتاهی نکرد و نصف جعبه را با تعارف یا بی تعارف برداشت ! وقتی که دو سه تا از شیرینی ها را خورد قیافه ای گرفت و گفت : معلم کالو !اینطور که درست نیست !اگر خودت به فکر خودت نیستی من به "مشی حسن " بگویم فکری برایت بکند و زنی برایت پیدا کند !!!

"مشی حسن ساکن روستای دمیگز است ! و در خط بندر دیر ،بردخون مسافر کشی می کند !"

" این عیسی است همان که از"مشی حسن " خواسته برای معلم کالو زن بگیرد "

دیگر می دانم از اول روستا باید ۱۱ تیر برق را بگذارنم تا برسم به مدرسه ، تنور روشو امروز خاموش است از مشی غلومش هم خبری نیست. هنوز به کلاس وارد نشده ام که حسین بدون فلسفه بافی می خواهد از تهران و نمایشگاه کتاب برایش بگویم .می گویم بچه ها تهران جای معلمتان نیست ! تهران خوب است مردمانش برای معلم تان سنگ تمام گذاشتند اما مگر می شود جنوب را با تهران عوض کرد ! بی خیال برج میلادی که تا آسمان به هوا رفته ، از ترافیکش که امانتان را می برد نمی توان بدون توجه رد شد ! بچه ها ، خیال نکنید تنها خودتان مهمان نوازید !تهران همان جایی که پایتخت کشورمان است معلمتان در خیابان پرسه می زند ناگهان یک نفر خودش را پرت می کند به طرفش !و می گوید من عکس و وبلاگ تو را دیده ام تو باید همان سرباز معلم مشهور باشی ! یا همین کتاب هایی که امروز برایتان آورده ام خیلی هایشان هدیه هستند از طرف انتشارت های موجود در نمایشگاه کتاب ... تهران خوب بود حسین اما تهران جای معلمتان نیست!

از تهران به کالو باید برگشت ! به بچه ها می گویم :امروز از سیمای استانی زنگ زده اند باید به آنجا برویم .حواستان باشد برنامه زنده است و هیچکدام فرصت اشتباه ندارید ! مهدی ،حسین ،پریسا و حمیده دیگر چیزی نمی گویم آنجا باید خودتان را نشان بدهید .هیچ هم سخت نیست !می گویم که کیف های مدرسه تان را هم با خودتان بیاورید ،حسین داد و بیداد را می اندازد که اجازه !کیف هایمان پاره شده اند ! بدون کیف برویم . هنوز بدون کیف رفتن حسین تمام نشده که ماشینی جلوی مدرسه پارک می کند . حمیده که نیمکتش روبروی در کلاس است به بچه ها خبر آمدن رییس را می دهد . آقای عابدی رییس آموزش و پرورش آمده بود برای بازدید از مدرسه کوچک مان ،بچه ها بلند می شوند سلام و خسته نباشید می گویند . دست های آقای رییس پر از کیف های با کلاس بود برق از چشمان حسین پرید . لبخند مودبانه حسین نشان می دهد که چقدر خوشحال است از کیف دار شدن ! آقای عابدی هم خبر رفتن به تلویزیون را به بچه ها می دهد و می گوید امروز بعد از ظهر با هم به بوشهر می رویم . دفتر بازدید مسئولین را به رییسی می دهم که دوسال که سربازش بوده ام هرگز رئیس بودنش را به رخم نکشیده و با من نه به عنوان یک سرباز وظیفه بلکه به عنوان یک دوست رفتار می کند.

آقای عابدی در دفتر بازدید مدرسه اینطور می نویسد :" چیزی جز نگاه های معنا دار مهدی ،حسین ،پریسا و حمیده در اینجا قابل بازدید نیست .عبدالمحمد شعرانی عزیز همه کارهایش را کرده ،از تقسیم زمان میان بچه هایش و عشق وزیدن به آنچه دم دست دارد گرفته، تا صرف صبحانه ای گرمی که بر دست های حمیده تا به اینجا آمده است . حال پرسیدن از وضع دفتر آمار و بودجه بندی کتاب ها و... را ندارم . لحضه های نابی که اینجا جاری است ،مرا به نشستن و تماشا وا می دارند. لبخند های سرباز معلم مستدام و شور شیرین کلاس تا همیشه جاری باد . می دانم برخلاف عرف اداری است .اما شعری را برای بچه های کالو و معلم عزیزشان تقدیم کرده ام ،اینچنین جان نثارشان می کنم (تا جایی که حافظه ام یاری می کند) ....

بزرگ نمایی

صبح شما بخیر ،ببینم !کدامتان بیتوته کرده صبح غزل توی نامتان؟

مهدی ،حسین ،پریسا،حمیده جان ! خورشید مانده پشت نگاه کدامتان

شب هایتان قشنگ ،سحرهایتان سپید صدها ستاره جایزه ی یک سلامتان

ای همنشین لهجه اتان نخل و انتظار گنجشک های باغ خدا هم کلامتان

دریا کنار لکنت ده ،لال مانده است مهتاب مانده در افق پشت بامتان

اینجا که آب تشنه مشق شب شماست اندوه موج و شور تمنا به کامتان

بابای درس های شما آتش است و باد ...

گزارش تصویری رفتن ما به صدا و سیمای استان بوشهر رو در ادامه مطلب ببینید ...

پ.ن ۰۱:در هفته معلم شما هم می توانید به معلم روستای جمال آباد کالو هدیه بدهید . اگر دلتان خواست به اینجا بروید و در انتخاب بهترین وبلاگ های فارسی به دیر تش باد رای بدهید . البته اگر این وبلاگ را شایسته انتخاب دانستید .

پ.ن ۰۲: کارهای ناتمام را باید تمام کنم ! روزها چه زود گذشت ...

پ.ن ۰۳: ممنون که من در تهرانتان غریبه نبودم ...!

پ.ن ۰۴: روزنامه اعتماد ملی :وبلاگ سرباز معلم جنوبی،پنجره ای به کوچک ترین مدرسه ایران

روزنامه ایران : قلب کوچک ترین مدرسه دنیا در کالو می تپد ...

بچه های مدرسه جمال آباد مرا سوپرایز کردند ...

dayyertashbad — Wed, 30 Apr 2008 12:15:18 GMT

سگی که از دور مرا می پاید و "زهرایی " که گوسفند هایش را به چرا می برد و «مشی غلومی» که امروز «روشو » را بر ترک موتورش سوار کرده و به یاد جوانی شان گازش را سفت گرفته و نخلستانی که با آمدن تابستان به بهارش نزدیک می شود، همه از دل انگیزبودن امروز روستا می گویند . و من قدمهایم را بلند بلند بر زمین سخت روستا بر می دارم و به سوی کلاس مدرسه کوچکم می روم، جایی که حمیده دارد کتاب مدنی اش می خواند ،پریسا دارد جمله نویسی اش را می نویسد ،مهدی با فلش کارت های بنویسم اش کلنجار می رود و حسین که با بلند خواندن کتاب بنویسیم اش می خواهد بگوید، برای املا گرفتن آماده است ...

دوست دارم قدمهایم را بلند بر دارم و هی کلمات را فریاد بزنم ، تا حسین املا بنویسید از آنها! و مرا به یاد املا گرفتن معلم اول دبستانم بیاندازد ،اما افسوس ! که روان شناسان قدمهایم را بسته اند (آنها معتقدند راه رفتن باعث حواس پرتی دانش آموز می شود ) ...

خش خش کردن کیف مهدی و چشمک های مداوم حسین!مرا به چند روز پیش می برد همان روزی که حسین می گفت : اجازه چه آرزویی داری!؟ چه چیز رو خیلی دوست داری !؟ و من می دانستم این تیک زدن های حمیده بر روی تقویم اش معنی دار است !

پریسا می گوید : اجازه امروز به دفتر نمی روی !می گویم چرا ؟ می گوید: اجازه امروز دلمان می خواهد تو برایمان تغذیه بیاوری !

در حالی که بازگشتن قایق های مردان روستا از دریا را رصد می کنم به سوی دفتر می روم . در را باز می کنم کادوهای رنگارنگ چشمانم را می زند و روی همه شان نوشته معلم روزت مبارک ...وقتی به کلاس بر می گردم مهدی ،پریسا ،حسین و حمیده فریاد می زنند :معلم روزت مبارک...

پ.ن : می خواهم به تهران بروم همین امشب ! با همین پرواز... ! به حسین می گویم : دلم برایتان تنگ می شود تا شنبه !زنگ بزنید حتما برای معلمتان ! و حسین متلک می زند : اجازه نامه می نویسیم برایت !

مهدی می گوید اجازه از نمایشگاه کتاب های خوب برایمان بیار،cd هم یادت نرود ... چشم مهدی از تهران با کوله باری از کتابها بر خواهم گشت...!

جهان ،کالو ،حاج عباس ...

dayyertashbad — Sat, 26 Apr 2008 19:58:18 GMT

باید برگردم به روزهایی که هنوز موهایم قد نکشیده بود ! و براقی پوتینی که چشمها را می زد ! برگشته بودم با کوله پشتی نظامی ام و خون دماغی که یادگار پادگان شهر بادگیرها (یزد) بود! هنوز عرق ۲ ماه آموزش نظامی ام خشک نشده بود که باید به "بردخون"می رفتم، بردخون همان جایی بود که باید سرنوشت دو سال از بهترین روزهای عمر جوانی من از زندگی ام را مشخص می کرد. رفتم اما هنوز باور ندارم که سرنوشت مرا باخود برده و رییس ام که ابلاغ سرباز معلمی را امضا کرده بود برای روستای «جمال آباد کالو » امروز می گفت : « از سازمان فشار آورده بودند که مدرسه های کم جمعیت باید تعطیل شوند و یکی از این مدرسه ها هم مدرسه شهید رجایی جمال آباد کالو بود ، هر چه قدر آنها اصرار می کردند بر تعطیلی مدرسه، من هم بر خواسته خودم پافشاری می کردم . و خدا خواست که مدرسه کوچک روستای جمال آباد کالو بماند و دنیا بداند که کوچک ترین مدرسه اش در اینجا قرار گرفته! حالا تو با چهار شاگردت در آن آلونک کوچک مانده اید ولی نامتان از مرزهای وطن فراتر رفته و جهانی شده اید .»

سرنوشت مرا به روستایی کشاند که هر روز باید از مدرسه کوچک مان به دریا رفتن مردانش را به تماشا بنشینم و چشم به دنبال چشمان مهدی ،پریسا ،حسین و حمیده بدوزم که قایق پدرشان کی با سبدهای پر یا خالی ازماهی به ساحل بر می گردند ...

جهان ،کالو ،حاج عباس ... نوشته ای از آقای عابدی رییس آموزش و پرورش مان است که برای سازمان نوسازی مدارس استان بوشهر نوشته است . او از حاج عباس پیر روستای کالو گفته که قسمتی از زمین هایش که میراث آبا و اجدادیش است را وقف مدرسه کوچک کالو کرده است و حالا می خواهد حاج عباس عاشق دیگری ظهور کند و در میان نگاه آهو برگان حوالی کالو ،کلنگی برای رضای حضرت دوست بر زمین اهدایی او فرود آورد. و من می دانم که این حاج عباس زود پیدا می شود...ادامه مطلب این پستم را حتما بخوانید ...

پ.ن ۱: بچه های وبلاگ نویس بوشهری برایم سنگ تمام گذاشتند از همه شان ممنونم ...

پ.ن ۲:همه دارند به وبلاگ من رای می دهند ! شما هم رای می دهید!؟

فرق عشق آباد با جمال آباد ...!

dayyertashbad — Sun, 20 Apr 2008 19:04:18 GMT

يك: قربان معرفت جوجه هایم

درْ دفتر را که باز می کنم گونی زرد رنگی که سر به فلک کشیده تمام حواسم را می دزدد. یادم می رود که آمده ام گچ بردارم! حسین نماینده کلاس را صدا می زنم و می گویم: « این گونی اینجا چكار می کنه ؟» او که امروز پیراهن راه‌راه آبی پوشیده و هی به عکسی از فرهاد مجیدی که با این پیراهن دارد تو كلاس پز می دهد می گوید : «اجازه بچه ها پلاستیک جمع کرده اند و تو این گونی گذاشته اند تا به ماشینی که پلاستیک كهنه می خره بفروشند و با پولش برای مدرسه مایع دستشویی بخرند ...!»

دو: ( پرواز از جمال آباد تا عشق آباد )

چیدمان نیمکت ها تغییر کرده و همه به هم نزدیک تر شده اند. مهدی با انگشت هایش حساب و کتاب می کند و کتاب کار ریاضی اش را می نویسد. پریسا روی درس فردوسی می خواند و منتظر است تا من املاء ازش بگیرم. حسین هم دفتر املا اش را وارسی می کند و مدام ۲۰ هایش را به رخ حمیده می کشد! کتاب جغرافیاي حمیده را بر می دارم و از پایتخت کشورهای همسایه سئوال می کنم . می گویم «پایتخت ترکمنستان كجاس؟» و حمیده جواب می دهد «اجازه عشق آباد!»... حسین طبق عادت و سنت همیشگی اش! خودش را ولو می کند وسط سئوالاتم و می گوید: «اجازه چرا می گویند عشق آباد؟ اسم روستای ما جمال آباد است چون پدر بزرگم جمال اون رو آباد کرده! اما عشق آباد چی؟ عشق اون رو آباد کرده؟! اما عشق که جایی رو آباد نمی کنه!»

با این دو دست کوچکم دست می برم به سوی خدا ( صدای حسین را بشنوید)

نکنه یه وقت محبت دور بشه از دلاتون (صدای حمیده را بشنوید )

پ.ن : عجالتا راهی به من نشان دهید ! چگونه محبت هایتان را جبران کنم ...

نشست دوستانه من با وبلاگ نویسان بوشهر

پنچ شنبه ۶ اردیبهشت ۸۷ - ساعت ۲۰ - پارک شغاب بوشهر(بهمنی)

از چوب الیاس تا عینک آمریکایی ...

dayyertashbad — Wed, 16 Apr 2008 19:52:18 GMT

گرما بیداد می کند ، زنگ آخر کلاس است از بچه ها می خواهم از عید برایم بگویند از اینکه عیدشان چگونه گذرانده اند ،خاطره های عید برایشان تلخ بوده یا شیرین ؟ مهدی ،پریسا و حسین چیزی نمی گویند ساکت به لب های حمیده خیره می شوند که می خواهد چیزی بگوید . حمیده می گوید اجازه خیلی وقت ها پیش که کلاسمان در حسینیه بود و معلممان الیاس*بود ما درس هایمان رو نخوانده بودیم و الیاس خیلی از دست مان کفری شده بود ! چوبی برداشت و شروع کرد به زدنمان ! حسابی کتک خوردیم و گریه می کردیم ،الیاس میکروفن حسینیه را برداشت و گفت :ولی های محترم دانش آموزان مدرسه کالو، تشریف بیاورید و جنازه بچه هایتان را تحویل بگیرید !!! حسین ،پریسا و مهدی از آن خاطره چیزی به یادشان نمی آید چون اصلا اونها درس خوندن در حسینیه رو تجربه نکرده اند ، نگاهی به حمیده می کنم و می گویم عجالتا حالا این خاطره چه ربطی به عید داشت !؟ دندان مهدی هم افتاد ! مهدی که از صبح با دندونش ور مي رفت کار را تمام کرد و موفق شد دندانش را ضربه فنی کند ! حسین دستی به شانه مهدی می زند و می گوید کو دندونت !موش خورده !

داشت یادم می رفت که حسین یادم می آورد ! حسین گفت : اجازه نگفتی بسته ای که صبح آورده بودی از کجا اومده و داخلش چیه ؟ می گویم خودتان حدس بزنید ، پریسا می گوید شاید آقای عابدی* فرستاد ه ،حمیده می گوید شاید دوباره از تهران آمده و حسین می گوید اجازه شاید هم دوباره از آمریکا آمده باشد ! حسین درست حدس زده و بسته از شهر دنور مرکز ايالت کولورادو آمریکا آمده ... به مهدی می گویم حالا تو بگو داخل بسته چیه ؟ مهدی نگاهی اطرافش می اندازد و می گوید موز!!! حسین تکه ای می اندازد و می گوید اینجا هم موز نیست که از آمریکا بفرستند ! تو همه اش به فکر شکمت هستی !

بسته را باز می کنیم یک بسته شکلات + مداد ،تراش ،پاکن+ طناب + عینک آفتابی داخل بسته است . بین بچه ها تقسیم می کنم و سهم من از بسته یک عینک آفتابیست ...هموطنی ایرانی از آمریکا برای من و بچه ها عیدی فرستاده و اینطور نوشته :

"با سلام خدمت آقای شعرانی ،حسین ،مهدی ،حمیده و پریسای عزیز .امیدوارم سال نو برای شما عزیزان آن چیزهایی که آرزو دارید را به همراه داشته باشد. فیلم مدرسه کوچک شما را در یوتیوب دیده و شانسی داشتم که با وبلاگ شما هم آشنا شوم. ممنون از زحماتی که برای بچه های می کشید .محتویات بسته هدایای ناقابلی برای عید شما و بچه ها می باشد. در فیلم یوتیوب دیدم که با موتور به مدرسه رفت و آمد می کنید . در آفتاب گرم جنوب عینک آفتابی که همراه این نامه است شاید مفید واقع شود.لطفا از طرف من (س.) به پریسای عزیز بگویید که روزی من هم دخترکی دبستانی بودم در آرزوی دکتر شدن (به نقل خودش در فیلم یوتیوب ). امروز آرزوی من به حقیقت پیوسته و امیدوارم و باور دارم که روزی شاهد دکتر شدن پریسا، مهندس نیروگاه بوشهر شدن حسین، مهندس کامپیوتر شدن حمیده و موفقیت مهدی عزیز خواهیم بود . بازهم ممنون از تمام زحماتی که برای بچه ها و نوشتن وبلاگ می کشید تا ما هم از راه دور با خواندن مطالب و دیدن عکسهای وبلاگ از حال شما و بچه ها با خبر باشیم . برایتان روزهایی خوش آرزو دارم . با بیرون ایران زندگی کردن دل آدم برای تمام سادگیها تنگ می شود . چقدر زیبا این سادگی ها را حفظ کرده اید آقای شعرانی عزیز ...

با احترام

س.+م. (از آمریکا )

نامه را برای بچه ها می خوانم بچه ها خوشحالند که همه به فکرشان هستند . فردا باید به بردخون* بروم . با آوردن اسم بردخون به یاد می آورم خاطرات دو سال سرباز معلمی ام ،روزهایی که به آموزش و پرورش بردخون می رفتم و حسین مدام زنگ می زد که اجازه چیزی هم برای مدرسه گیر آوردی ! و فردا من با پوشه پرسنلی به دست برای تسویه حساب تغذیه مدرسه به بردخون می روم ...

*الیاس : الیاس بچه روستای جمال آباد کالو و معلم سابق بچه ها بوده

*آقای عابدی : رییس آموزش و پرورش منطقه ما...

پ.ن: اينجا کالو روستاي بدون آسمانخراش؛گزارش اعتماد از مدرسه کوچک ما

پریسا رفته بود آبدون !معلم راهنما هم جایزه یادش رفته بود ...

dayyertashbad — Fri, 11 Apr 2008 19:56:18 GMT

چهارشنبه ۲۱/۰۱/۸۷

رحمان چوپان افغانی تبار روستای جبرانی *در حالی که بزهایش را روانه صحرا می کند،طبق عادت و رسم همیشگی اش ادا و اطوار از خودش در می آرود !و با ژست نظامی احترام می گذارد و بلند می گوید ها معلم ! صبحت هم بخیر ...

هوا کاملا بهاریست ،باران نم نم می بارد . دود غلیظ تنور روشو * آسمان بهاری روستا را گرفته ، روشو با یک دستش نان از تنور در می آورد و با دست دیگرش قلیانش را پک می زند . سلام می کنم نان گرمی به دستم می دهد و مرا به خدا می سپارد...

نان محلی روشو را بر روی بسته ای* می گذارم که دیروز از پست تحویل گرفته ام و روی آن هم نوشته برسد به دست دانش آموزان مدرسه شهید رجایی کالو ، به سوی مدرسه می روم . خاموشی کلاس از همان دور خبر از رفتن برق روستا می دهد .وارد کلاس می شوم بچه ها به احترام معلمشان بلند می شوند و سلام می کنند، نیازی به دفتر حضور و غیاب هم نیست !معلوم است که پریسا نیامده و گرنه صدایش همیشه تا تنور روشو به گوش می رسید ! مهدی در حالی که دفتر املایش را آماده کرده تا به زنگ صدای من مدادش را در دفترش جولان دهد می گوید: اجازه پریسا رفته آبدون* ! املاء مهدی ۱۰ دقیقه ای طول می کشد و گاهی تندی باران کار املاء گرفتن را متوقف می سازد و نگاه مهدی را از دفتر املایش می دزدد . حسین امروز چتری آورده تا باران گیر نشود ! و من هی متلک بارش می کنم که این فاصله ۱۰ متری تا خانه هم آدم اگر چتر نداشته باشد باران می بردش!

حسین ریاضی اش را باز کرده و حالا می داند چه عددهایی بر ۲ و ۵ بخش پذیرند . حمیده کتاب بخوانیمش را بازمیکند و از روی ضرب المثل ها می خواند به ضرب المثل " در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست " که می رسد از او سئوال می کنم این ضرب المثل یعنی چه ؟ حمیده به فکر فرو می رود که حسین می گوید اجازه برای عروسیست ! صدای خوردن غمگین باران به کارتنی که جای شیشه درب کلاس گرفته حواس بچه ها را پرت می کند . صدای ماشینی می آید حسین دزدکی دید می زند و به حمیده و مهدی خبر از آمدن معلم راهنما می دهد !مهدی دستی به موهای فرفریش می زند و مدادش را می جوید و مجذوب کتابش می شود و حمیده هم کتاب علوم اش را ورق می زند تا مبادا به سئوالات معلم راهنما جواب ندهد . آقای معلم راهنما به بچه ها سلام می کند و عید را تبریک می گوید.معلم راهنما شروع می کند از بچه ها سئوال کردن ،بچه ها کامل یا ناقص به سئوالاتش پاسخ می دهند . مهدی روانه تخت سیاه می شود و به سئوالاتی که معلم راهنما می پرسد جواب می دهد . آقای معلم راهنما می گوید مهدی اون دفعه هم خیلی خوب جواب داد اما باز من یادم رفته برایش جایزه بیاورم ! در حالی که مهدی از نگرفتن جایزه غمگین است می گویم خانمی از تهران برای بچه ها وسایل فرستاده ،حسین زیر لب می گوید از تهران ، آمریکا و همه جا برای ما کادو می فرستند اما شما همیشه می گویید یادم رفته ! وسایل داخل بسته را بیرون می آورم و به دست معلم راهنما می دهم تا به بچه ها بدهد تا آنها از نگرفتن جایزه زیاد ناراحت نباشند .ساعات پایانی درس است معلم راهنما دفتر بازدید معلم راهنما را می نویسد و در آن اشاره ای هم به آمدن بسته ای از تهران می کند ! معلم راهنما خداحافظی می کند و از مدرسه کوچک ما می رود ...

*جبرانی : روستای جبرانی در چند کیلومتری روستای جمال آباد کالو قرار دارد

*بسته ای : خانم... لطف کرده بود از تهران برای عید بچه ها کادو فرستاده بود

* روشو : روشو (روشن) همسر مکرمه مشی غلوم و همسایه شرقی مدرسه کوچک ماست

*آبدون : آبدون در ۶۰ کیلومتری اینجاست و خانه عمه پریسا در آنجا قرار داره !

پ.ن۰۱: هر از گاهی با خود می گویم دل ها چه نزدیک است به هم، کالیفرنیای آمریکا کجا، کالو کجا...؟

پ.ن۰۲: خانم استاد کاش نظم هم این چیزها را می دانست "وبلاگ دانشجویی من"

درسی که حسین با آمدن مسیح به من آموخت ...

dayyertashbad — Sun, 06 Apr 2008 21:37:18 GMT

دیروز که شنبه بود :

محمد قبل از عید اس ام اس زده بود که مسیح علی نژاد سراغ مدرسه ات را می گیرد و شاید به اونجا بیاید . تعطیلات عید به سرعت گذشت همه می آمدند به مدرسه و می رفتند اما از مسیح علی نژاد خبری نشد، در آخرین روز تعطیلات عید محمد دوباره از آن اس ام اس های شیرینش فرستاد که مسیح روز جمعه به بندر دیر می آید برای افتتاح نمایشگاه عکس دوربین های جنوبی ،و شنبه هم به روستای کالو خواهد آمد و به مدرسه کوچک شما سر خواهد زد ...

صبح زود با چشمانی خواب آلود ، گیچ و مبهوت از تغییر ساعت! به مدرسه روستا می روم زنگ اول و دوم با گرما می گذرد ،مهدی کتاب بخوانیم اش را بسته، نگاهش را باد با خود برده به جایی نامعلوم که نمی دانم در دور دست است یا همین نزدیکی هاست! پریسا هم هی دارد با مداد رنگی هایش تعارف رد و بدل می کند تا کتاب کار هدیه های آسمانی اش را رنگ بزند، حمیده دارد روی کتاب تاریخش را می خواند تا به سئوالات من پاسخ دهد و هی غر می زند که چقدر سخت است این سئوال و جوابش چه طولانی !"چرا شاه سلطان حسین از افغانها شکست خورد " اما حسین با آن پیراهن آبی لاجوردی اش که آرم ایرانسل در قلبش جا خوش کرده ! باید جغرافیا بخواند . دارم در مورد راهها به حسین توضیح می دهم که سه راه داریم، زمینی ،هوایی و دریایی هنوز حرفم تمام نشده که حسین نقشه مسافرت تابستانی شان را بر ملا می سازد ! حسین در حالی که آب دهانش را قورت می دهد می گوید اجازه بابام گفته از اینجا با هواپیما به تهران می رویم و آنجا هم با قطار به مشهد می رویم . پریسا و حمیده به دقت نقشه مسافرت حسین را دنبال می کنند و من خوب می دانم تا دقایقی دیگر در روستا همه از مسافرت تابستانی خانواده هاشم (پدر حسین ) گپ می زنند و...! حسین با چشم غره من به درس باز می گردد. نقشه ایران کتاب حسین را باز کرده ام و راههای زمینی ،دریایی و هوایی را برایش نشان می دهم و از تفاوت فرودگاه های داخلی و بین اللملی برایش می گویم . حسین یک مرتبه خودش را وسط حرف زدن من پرت می کند و می گوید اجازه آمریکا کجاست ! می گویم حسین آمریکا که خارج از ایران است و باید چند قاره بگذریم تا به آمریکا برسیم . می گویم حسین حالا تو چرا می خواهی بدونی آمریکا کجاست ؟ می گوید اجازه می خواهم بدونم این شکلات هایی که خانم الیزا از ایالت کالیفرنیا فرستاده از چه راهی رسیده ! با اتوبوس آمده یا با کشتی فرستاده !!!

این مهدی هم دارد حرص مرا در می آورد و به جای نوشتن تکلیفش دارد هی دارد با مداد سیاه کوتاه قد بد عنقش بازی می کند ! کتاب بخوانیم چهارم را ور می دارم ورق می زنم تا به جایی برسم که باید امروز از حسین دیکته بگیرم ، صدای ماشینی افکارمان را می لرزاند ! می دانستم که قرار است مهیمانانی داشته باشیم اما به بچه ها چیزی نگفته بودم ! مسیح علی نژاد (خبرنگار ) و عباس کوثری (دبیر سرویس عکس روزنامه اعتماد ) به همراه چند نفر از خبرنگاران بوشهری حالا به جمال آباد کالو آمده اند تا از نزدیک کم جمعیت ترین مدرسه دنیا را تماشا کنند! مهدی به چشم همه نگاه می کند با اینکه هیچ حرفی نمی زند ، حسین نگاهش را به پایین میز انعکاس می دهد ! پریسا و حمیده هم با لبخندی که بر لب دارند چهره ها را تماشا می کنند . خانم علی نژاد در کنار بچه ها می نشیند با آنها حرف می زند اما بچه ها که هنوز جو برایشان عادی نشده تنها با علامت کله شان که بالا و پایین می آید به سئوالاتش پاسخ می دهند. و گاهی هم سکوت می کنند

عباس کوثری هم با دوربینش بچه ها را شکار می کند. به خانم علی نژاد می گویم در دفتر یادداشت هایی که مهیمانان مدرسه می نویسند شما هم باید بنویسید ! لبخندی می زند و می گوید : باید بنویسم یعنی زور است دیگه! و اینطور می نویسد : بیست یا اصلا ده سال دیگر ،پریسا ، مهدی ،حسین و مهدی کجا هستند ؟ سرباز معلم کجاست ؟ من هم به "اکنون" می اندیشم اما این سئوال مثل سئوال های نپرسیده جرقه اکنون است. جناب سرباز معلم که با هم به آن فکر می کنیم ، برایش چیزی خواهیم نوشت یا کاری خواهیم کرد که در آینده بماند و ببالیم به آن .

حالا همه می خواهند بروند اما عباس کوثری اصرار دارد که من تا پایان زنگ مدرسه باید اینجا بمانم و با پافشاری اش همه را برای ماندنش متقاعد می کندو همه بدون عباس از جمال آباد کالو می روند ! عباس تا پایان زنگ در مدرسه ما بود و من به حمیده درس تاریخ می دادم و او مدام عکس می گرفت . اینقدر زنگ زدند که عباس سریع باش از پرواز جا می مانیم و عباس می گفت :اگر ناهار نخوریم به پرواز می رسیم !

زنگ آخر تمام می شود حسین رفته است خانه شان و با موتور برگشته تا ما سه ترکه سوار بر موتور به روستای همسایه برویم و آنجا با ماشین معلم شان( حاجی معلم روستای دمی خودمان را به لنج سازی برسانیم و به دیگر دوستان ملحق شویم ... عباس از موتورسواری حسین دانش آموز کلاس چهارمی ام تعجب کرده بود !

امروز که یکشنبه بود (امروز متعلق به مسیح علی نژاد است یعنی این نوشته را برای او نوشته ام ):

حسین امروز می گفت اجازه اونهایی که دیروز به اینجا آمده بودند از ما سئوال می کردند که دوست دارید به شهر بروید و ما گفتیم نه! اما اجازه ما شهر را دوست داریم ،مدرسه بچه های شهر پر از امکانات است و... اما اجازه ما هم اینها را دوست داریم اما اگر معلم بچه های شهر شما باشید نه خانمی که آنها می گفتند ! با گفته حسین اشکم سرازیر می شود و برای کنترل آن کاری از دستم بر نمی آید (تا حالا جلوی بچه ها گریه نکرده بودم ) بچه ها که دلشان نمی آید اشک های معلم شان را ببینند در لاک خود فرو می روند و به دوردست نگاه می کنند
تا دیروز به بچه ها می گفتم مسئول یا رییس بودن خوب نیست ، رییس بودن آدمهای خوب را بد می کند پس شما هرگز رییس نشوید ! اما دیروز با حرفهای شما و نوشته تان در دفتر گوجه ای یادداشتهای مهیمانان مدرسه به این نکته رسیدم که باید رییسی را تربيت كنم كه مسوليت را بشناسد ! چه معلوم شاید روزی حسین در این مملکت کاره ای شود و بگوید من روزی در مدرسه جمال آباد کالو درس خوانده ام و پشت همین نیمکت های زوار در رفته کم جمعیت ترین مدرسه دنیا روزگاری گذرانده ام . دستم را دور گردن حسین می اندازم و می گویم حسین این مردم تشنه خوبی ها و شادیها و آرامش ها هستند. به حسین می گویم روزی دولت سازندگی بود ،دیروز هم دولت اصلاحات و امروز هم دولت عدالت .اما حسین فردا چه ؟ حسین تو فردا می خواهی چه کنی برای مردم کشور عزیزت ...به حسین نمی گویم که سیاست پدر و مادر ندارد ! و یک لرزش برابر است با یک عمر پشیمانی در سیاست بی در و پیکر !

اما خودم !
نوشته بودی که دلی برای مهربانی هایت می تپد هرگز پشت نکن آقا معلم !و من به هیچ دلی پشت نخواهم کرد چشم ، گفتی سوار بر موج هستی مواظب پیاده شدن از این موج باش !من نگران هیچ موجی نیستم موج ها می آیند و می روند یا به قول نجف زاده این آدمهای سخت اند که می مانند نه روزهای سخت...

خسته ام از کار !خسته ام از کاری که تا پاسی از شب ادامه دارد و من مجبورم برای هزینه دانشگاهم کار کنم و کار کنم ...اما خوشحالم همیشه شاد شاد به مدرسه می روم ،بچه ها را به گردش می برم بی خیال آقای مسئولی که متلک بارم می کند و می گوید شما هم برای خودتان کیف اید !خوشحال که حالا بچه هایی که تمام زندگی ام اند خانه شان کامپیوتر دار شده اند و از بچه های شهر هم عقب نمانده اند ...

داشت یادم می رفت کتاب تاج خار ات را تا نیمه خواندم و به پشتکارت درود می فرستم و سعی می کنم از پشتکارت درس بگیرم ،ببخش خواهر دیگر نمی توانم چیزی بنویسم امابه تمام حرفهایت فکر خواهم کرد ... خدا از شکر می کنم که حالا یک خواهر خوب به من داده ،به روابط عمومی بچه ها هم حتما فکر خواهم کرد بی خیال مادر پریسا که در میان روزنه دیوار مدرسه شما را دید می زد و شرم می کرد برای سلام جلو بیاید ...

کوچک و دوستدار همیشگی شما
معلم مهدی ،پریسا ،حسین و حمیده

پ.ن ۰۱: گزارش مسیح علی نژاد از مدرسه ما در اعتماد ملی ،آقاي وزير! به يك سربازمعلم اضافه خدمت بدهيد

پ.ن ۰۲: گزارش جدید آنلاین از مدرسه کوچک ما

پ.ن ۰۳: عکسها هم کار محمد بود

از بازدید سر زده من از مدرسه مان تا گزارش رادیو دویچه وله آلمان ...

dayyertashbad — Mon, 31 Mar 2008 21:58:18 GMT

امروز بعد از این که چند روز از بچه ها و مدرسه بی خبر بودم به روستا رفتم. روستا آرام بود ،باد نخلها را تکان می داد و صدای موج دریا هم دوست داشتنی بود ...به قول خودم آمده بودم سر زده از مدرسه بازدید کنم ،هنوز درب کلاس را باز نکرده بودم که بچه ها با خبر شده بودند و همه شان به جز حمیده به مدرسه آمده بودند .

از بچه ها در مورد درسهایشان سئوال می کنم حسین می گوید من هم درسم خوانده ام هم موتور سواری کرده ام ،پریسا هم می گوید من روزی چند صفحه خوانده ام و مهدی در حالی که کره جغرافیا را بالا و پایین می کند می گوید : خوانده ام، اما داداش بزرگترش می گوید چند صفحه از پیک نوروزی اش را ننوشته و مادرم می خواست بیاید به شما بگوید اما خودش قول داده که بنویسه تا مادرم به شما چیزی نگوید ! تابلو مدرسه مان هم پر شده بود از نوشته های قشنگ ...

با بچه ها خداحافظی می کنم و با حسین به سوی نخلستانها می رویم تا سوژه خوبی برای شکار دوربینش پیدا کنیم ...

...........................................................................................

گزارش ویدیویی از مدرسه ای کوچک به عظمت دنیا (گزارش آریا مهن از مدرسه کوچک ما )

در دنیای مجازی ایرانیان گاهی با نویسندگانی برخورد میکنیم که معرفی آنها برای خوانندگان تجربه ای زیبا خواهد بود. این بار به سراغ وبلاگ نویسی در یک روستای جنوبی ایران رفتیم که برخی از سایتهای غیر فارسی زبان نیز بر روی آن تمرکز کردند. عبدالمحمد شعرانی و وبلاگ زیبایش ....
گاهی آنقدر در خود و شغل و زندگی روزمره خود ذوب میشویم که قدرت درست دیدن را از دست میدهیم. قدرت درست دیدن ، اندیشیدن و حرکت کردن.

آیا با خود اندیشیده ایم که عشق چه معنی دارد. البته که اندیشه کافی نیست. گاهی آدم برای اینکه عاشق باشید باید سفر کند و ببیند. عشق را باید دید و حس کرد انگاه عاشق شد. در گوشه ای از این سرزمین بزرگ در روستای ساحلی عشقی به عظمت تمام زندگی وجود دارد که ما را گاه از آنسوی دریاها و با ساعتها فاصله به سوی خود جلب میکند. مدرسه ای کوچک به عظمت تمام دنیا و معلمی جوان که نه تنها معلم کودکان خردسال مدرسه اش بلکه معلم همه آنهایی است که دوست دارند رسم عاشقی بیاموزند.

یاداشتهای عبدالمحمد شعرانی ما را به یاد آنچه میاندازند که گم کرده ایم. روزهای این معلم و دانش اموزان این مدرسه با تلاشهایشان به شب میرسد و شب را در جستجوی فردایی پرتلاش تر سر به بستر مینهند. تلاش برای داشتن فردایی پرتلاشتر! بله این است درسی که تنها باید حس کرد نه اینکه با زبان بیان نمود. در روستای جمال آباد روستایی در ساحل خلیج فارس مدرسه ای با یک سرباز معلم و چهاردانش آموزی که امروز نه تنها در ایران بلکه تمرکز سایتهای خارجی را نیز به خود معطوف کرده. روستایی کوچک ، قلبهای کوچک دانش آموزان مدرسه و معلمی با روح بزرگ.....

گزارش ویدیویی را در اینجا ببینید

رادیو دویچه وله آلمان (مدرسه کوچک ده " کالو " یک معلم و چهار شاگرد)

در ۱۸۰ کیلومتری بوشهر، روستای کوچکی به نام "کالو" قرار دارد. شاید یکی از کوچکترین مدرسه‌های دنیا دبستان این روستا باشد که تنها ۴ شاگرد دارد: دو دختر و دو پسر.

آموزگار این مدرسه، سرباز ۲۱ ساله‌ای است که وبلاگ هم می‌نویسد. از طریق همین وبلاگ بوده که ایرانیان و انیرانیان و حتی سازمان یونسکو، با این مدرسه آشنا شده‌اند.

گفتگویی صمیمانه با عبدالمحمد شعرانی، معلم مدرسه کالو:

دویچه‌وله: آقای شعرانی، شما اهل کجا هستید، چه شد به کار آموزگاری روی آوردید؟

عبدالمحمد شعرانی: من متولد بندر "دیر" هستم. دیر بزرگترین بندر صیادی ایران است که در جنوب کشور و در استان بوشهر قرار دارد. من سال آخر دبیرستان را که تمام کردم، قبول شدم دانشگاه بوشهر. روزی که رفتم ثبت نام کنم برای دانشگاه، از شهر به من تلفن زدند که آموزش پرورش سرباز معلم می‌گیرد. من از بوشهر سریع برگشتم، مدارکم را تحویل دادم و برای سرباز معلمی پذیرفته شدم و از دانشگاه انصراف دادم.

چطور؟ حیف نبود؟

خب من ترجیح دادم هم سربازی کنم و هم در آینده دانشگاهم را ادامه بدهم. همین الان هم دانشجوی رشته‌ی آموزش ابتدایی دانشگاه بوشهرم.

چرا مدرسه‌ی کالو فقط چهار شاگرد دارد؟

اینجا شاید جمعیت‌اش حدود ۴۰ نفر باشد، یعنی ۷ تا خانوار بیشتر نیستند.

همین ۷ تا خانوار هم فقط ۴ تا بچه مدرسه‌‌ا‌ی دارند؟

چرا هستند. بچه‌های دیگر، مدرسه راهنمایی می‌روند. بچه‌های کوچکتر هم دارند که هنوز به سن مدرسه نرسیده‌اند

بشنوید: مصاحبه با عبدالمحمد شعرانی، معلم مدرسه کالو و نویسنده وبلاگ ’دیرتش باد‘

پ.ن۰۱ : از هم دوستانی که نگران آینده وبلاگم هستند ممنونم ، من هم مثل شما نگرانم اما با خود می گویم " پرستویی که مقصد را در کوچ می بیند از ویرانی لانه اش نمی هراسد "

پ.ن۰۲:مرا هم به بازی وبلاگی شان دعوت کرده اند ! و از من خواسته اند عکس ۱۳ سال پیشم را در معرض عموم قرار بدهم ! خدا وکیلی هر چه گشتم عکسی پیدا نکردم !اما به جایش یک خاطره به ذهنم آمد !کلاس اول دبیرستان که بودم برای انتخابات شورای دانش آموزی با بچه ها ائتلاف زدیم و من به عنوان سر لیست ائتلاف انتخاب شدم .بچه هات هر کدومشون برای تهیه پوستر عکس تهیه کرده بودند اما من عکس نداشتم ! آخر با بچه ها در کیهان بچه ها عکسی پیدا کردیم و اون عکس رو به جای عکس واقعی ام انتخاب کردیم ! ناگفته نماند در آن انتخابات با رای قاطع نفر دوم انتخابات مدرسه شدم ...

یادمان عید ...

dayyertashbad — Tue, 25 Mar 2008 11:38:18 GMT

*قبل از خواندن این پست این گزارش را حتما ببینید + (این گزارش در خبر شبانگاهی شبکه ۳پخش شد)

یادم هست مگر می شود یادم برود آقای نجف زاده ! انگار همین دیروز بود که به مدرسه ما آمده بودی ، خودت بودی با حسن آقای فیلم بردار با صدا بردارت که گذر زمان اسمش را از یادم برده ... یادم است حسین رنگینک (غذای محلی )آورده بود یادم هست بچه ها صدف جمع کرده بودند ، مردم روستا دریا نرفته بودند تا به استقبال شما بیایند ،اصلا مگر می شود از یادم برود این همه خاطره های قشنگ و زیبا ...یادم هست گرمای جنوب تمام وجودت را گرفته بود ... مگر می شود اول مهر پارسال از یادم برود ، مدرسه ای که در کار نبود خانه ای بود پر از وسایل دریایی با کمک معلم راهنما و بچه ها آبادش کردیم دستی به سر و صورتش کشیدیم! و آنجا شد مدرسه کوچک ما ...شبش با اینکه خسته بودم آمدم عکسهای بچه ها را گذاشتم در وبلاگم و در مورد اولین روز مدرسه نوشتم + اما خدا می خواست پست مهر من با کامنت یک نفر پر مهرتر شود ...

و من یادم نمی رود به بلاگت آمدم ، در کامنت هایت تلفن و آدرسم برایت نوشتم و تو زنگ زدی و من خوشحال خوشحال با غرور تیتر زدم :وقتی نجف زاده به کم جمعیت ترین مدرسه ایران می آید ...

و من یادم نمی رود روزی که شما برای تهیه گزارش آمده بودی ، مدرسه ما نه کامپیوتری داشت ،نیمکت هایش به قول خودت زوار در رفته بودند ، کتابخانه مان هم که ول معطل بود و روستا لوله کشی آب هم نداشت و آبی که بچه های برای اکیپ شما آورده بودند آب آب انبار بود+ ... اما یادم نمی رود که چه زود گذشت . به روستا آمدی و از مدرسه کوچک ما گزارش تهیه کردی + گزارش شما پخش شد و روزها گذشت و گزارش شما در خبر شبانگاهی شبکه ۳ بانی خیر شد و همه چیز عوض شد ...

حالا دیگر مدرسه ما کامپیوتر دارد و بچه های مدرسه کوچک من از دانش آموزان شهری عقب نمی مانند ،حالا همه شان دارند کامپیوتر یاد می گیرند، باور نمی کنید به اینجا بیایید تا مهدی برایتان قطعات کامپیوتر را ردیف کند! و حسین با برنامه ای که تازه یادش داده ام برایتان یک کلیپ حرفه ای بسازد ... حالا اینجا در مدرسه کوچک ما نیمکت های نو جای نیمکت های درب و داغان زوار در رفته را گرفته اند ... حالا دیگر روستا آب دارد آن هم آب لوله کشی و برای مدرسه ما هم آب آورده اند . حالا کتابخانه مدرسه مان پر از کتاب هایی شده است که از آموزش و پرورش منطقه و دوستان وبلاگ نویسم برایمان فرستاده اند و حسین کابینت اسقاطی آشپز خانه شان را آورده و تغییر کاربری داده و شده قفسه کتابخانه مان ! حالا اینجا هر روز اتفاقات جدیدی می افتد از شکلات هایی که خانم الیزا از ایالت کالیفرنیا برای بچه ها فرستاده تا وبلاگ انگلیسی ام که لینکش برای یونسکو فرستاده شده و ...

همه زنگ زدند(بعد از پخش گزارش) و می گفتند مرد صدایت رسید ، و من در دلم غوغایی به پا بود که هیچ کس نمی دانست و نخواهد دانست . چه کسی می دانست اینجا درست در ۱۸۰ کیلومتری بوشهر روستایی به نام کالو وجود دارد که کم جمعیت ترین مدرسه جهان را در خود جا داده است ؟ من یادم نمی رود ایمیل های دوست داشتنی تان که شما همیشه به من درس می دادید ،یادم نمی رود روزی که به بچه ها گفتم کوچکترین اتفاقات مدرسه شان را صدها نفر از طریق وبلاگم دنبال می کنند و حالا انها متعلق به خودشان نیستند و تمام حرفهایشان را یک دنیا می خوانند ! حسن پستچی شهرمان دیگر آنقدر بسته آورده که حالا من و مدرسه ام برایش غریبه نیستیم . روزگار چه زود می گذرد و خرداد ماه وداع من از کالو خواهد بود(سرباز معلمی ام تمام می شود) وداعی تلخ با این همه شیرینی ، یادم خواهد ماند که در عبور از روزهای سخت این آدمهای سخت هستند که می مانند نه روزهای سخت ...خوشحالم .. در پوست خود نمی گنجم ... هیچ احساسی هم ندارم از اینکه مرا در نشریات و سایت ها و خبرگزاری های مختلف معرفی می کنند.. من خوشحالم که در محکمه ی بیدار و عادل وجدان خویش نمره قبولی گرفته ام... من همه آنچه که داشتم در طبق اخلاص گذاشتم.. از هیچکس هم طلب هیچ چیز نمی کنم... نه تقدیرنامه یونسکو مرا راضی نگه می دارد و نه کادوی سکه های بهار آزادی ... آنچه که مرا خشنود کرده این بود که به حمیده و پریسا و مهدی و حسین فهماندم که باید زندگی کنند. فهماندم که باید براي همديگر باشند نه براي خويش... امروز با بقچه ای از رضایت و کوله پشتی ای پر از خنده پیرمرد و پیرزن روستا را با خود حمل می کنم .. ماندن یا رفتن برایم نه ..نمی توانم بگویم مهم نیست .. قطعاْ دل کندن از زندگی برایم سخت است...

پ.ن ۰۱: از مسئولین آموزش و پرورش منطقه بردخون که همیشه پشتیبانم بودند ممنونم ...

پ.ن۰۲: خانم ها و آقایان وبلاگ نویس ! از شما ممنونم که ایمیل زدید یا به اینجا آمدید و از نزدیک مدرسه کوچک ما را دیدید و در دفتر گوجه ای رنگ از مدرسه مان برایم نوشتید ....ممنونم از شما که نوشته بودید "من در مدرسه کالو لحظاتی از زندگی را لمس کردم " یا شما که خیلی به من لطف کرده بودید و گفته بودید که " هنوز مسحور آن همه عشقی ام که به پای آن مدرسه کوچک یک کلاسه و چهار شاگرد کوچکت ریخته ای " باز هم ممنونم از شما که نوشته بودید "دیدم سختی ها را اما تلخی نبود .هر چه بود شیرین بود عین قند " و شما که از آرزو نوشته بودی "کاش آرزوهایت مثل خودت بزرگ بود. تو بزرگی . بزرگتر از آرزوهایت . کسی این را نمی داند " و شما که در بعد از ظهر اولین روز ۱۳۸۷ به مدرسه کوچک ما آمده بودی و برای بچه ها شیرینی عید دادی ...

پ.ن ۰۳: ازمردم روستای کالو هم که خیلی به من کمک می کنند ممنونم ...از حمیده ام ،مهدیم ،پریسایم و حسینم خیلی خیلی سپاس گذارم ...