یادداشت های معلم کوچک ترین مدرسه دنیا

حسینیه حاج عباس

dayyertashbad — Fri, 25 Dec 2009 21:52:18 GMT

حسینیه «حاج عباس - کالو»خیلی معروف است. شب ها که می شود جای سوزن‌انداختن نیست. خیلی‌ها می‌آیند، چه «کالویی»هایی که از کالو رفته اند شهر و چه مردمی که از شهر به کالو می آیند.

حسینیه کالو سال‌ها پیش که از ساختمان مدرسه خبری نبوده، میزبان بچه‌های کالو و مدرسه‌شان بوده. «الیاس» پسر اکبر و نوه حاج عباس که این روزها برو بیایی در «ماتم»(حسینیه) دارد، سرباز معلم سال‌های نه‌چندان دور همین مدرسه کالو بوده است.

حمیده که امسال رفته است دوم راهنمایی یک بار سر کلاس تعریف می کرد: "اجازه! خیلی وقت ها پیش که کلاسمان در حسینیه بود و معلم‌مان الیاس - ما درس هایمان رو نخونده بودیم - الیاس خیلی از دست‌مان کفری و ناراحت شده بود! چوبی برداشت و شروع کرد به زدنمان! حسابی کتک خوردیم و گریه می کردیم، الیاس میکروفن حسینیه را برداشت و گفت: ولی‌های محترم دانش آموزان مدرسه کالو، تشریف بیاورید و جنازه بچه‌‌هایتان را تحویل بگیرید!!! حسین، پریسا و مهدی از آن خاطره چیزی به یادشان نمی‌آید، چون اصلا اونها درس خوندن در حسینیه رو تجربه نکرده اند." این خاطره هم شده است دردسری برایم؛ هر شب که الیاس را در حسینیه می‌بینم و چایی تعارف‌مان می کند به یاد خاطره حمیده خنده‌ام می گیرد!

روحانی مهربانی که این روزها منبر حسینیه حاج عباس را گرم می کند، در کارنامه‌اش کارهای پژوهشی فراوانی دارد. وقتی هم که گفت از یک سال پیش مشتری وبلاگت هستم زیاد تعجب نکردم چون می‌دانم خیلی‌ها گذرشان به «دیر تش باد» افتاده است.

یکی دوبار هم «سید» و «حاج عباس» مهمان مدرسه بوده‌اند و در مورد خیلی چیزها با هم صبحت می‌کنیم. دیشب که «سید» بالای منبر از اینترنت و دهکده جهانی می گفت یکی آن‌طرف‌تر می گفت: "هر کسی پایش به کالو باز شد می شود اینترنتی! «آخوند» اینترنتی ندیده بودیم!"

پ.ن: دعایتان می‌کنم... دعایم کنید.

می توانید در دوره جدید مسابقه دویچه وله به دیر تش باد رای دهید ...همینطور با انتخاب رادیو کالو صدای ما را جهانی تر می کنید !

ما خوش بخت ترین آدم های روی زمینیم ...

dayyertashbad — Tue, 22 Dec 2009 20:04:18 GMT

نعلین (دمپایی ) حاج عباس را سگ برده ! سگ های کالو سگ های خوبی اند ـ اما بعضی وقت ها که که می شود رگ شیطنت شان گُل می کند و رحم نمی کنند- نه به غریبه ها و نه به حاج عباس که کمی آنطرف تر از همه ی آشناهاست !

مهدی می گوید : آقا اجازه ! اگر نرسیده بودیم همه نعلین رو کپ (گاز) گرفته بودند و نصفش رو خورده بودند !

................................................................

بسته ای سفید که خارجی رویش نوشته jamal abad kalu - school rejaiدست گرفته ام ،وارد کلاس می شوم .

نه سلامی نه علیکی !

امیر رضا می گوید : آقا این بسته سفیدو چیست ؟

پریسا می گوید :حتما کتاب برای کتابخانه آمده .

محمد رضا خنده ای می کند - شاید جاروبرقی باشد !

مهدی می گوید جاروبرقی نمی شود تو این جا !

ولی مهربانی می شود در این بسته جا داد و خیلی چیزهای دیگر ...

خانم الیزابت چند روز پیش از ایالت «ویسکانسین» آمریکا- برایمان دستگاهی فرستاده که نمی دانیم چیست- ولی می دانیم انرژی گرمایی را به انرژی حرکتی تبدیل می کند و خیلی کارهای دیگر که ما باید تمرین کنیم تا بدانیمش !

خانم الیزابت کرایسی را یادتان هست ؟

الیزابت پارسال برای "مدرسه کالو " نامه ای فرستاده بود به همراه عکس بچه هایش ...

حالا نامه‌ها و ایمیل‌های زیادی از نقاط مختلف دنیا برای مدرسه کالو می‌آید. اعتبار «دیرتش باد» حالا با فرهنگ و انسان‌دوستی ایرانی‌ها پیوند خورده و وبلاگ مدرسه کوچک کالو سفیر مهربانی ایرانیان برای مردم جهان است.

ایرانیان و غیر ایرانیان زیادی از سرتاسر جهان با مدرسه کالو در تماس‌اند و از احوالات شیرین و خلوت کودکانه و معصومانه در روستایی دور در دنیای واقعی - و نزدیک در دنیای مجازی - باخبرند...

ما خوش بخت ترین آدم های روی زمینیم - من - کالو - مدرسه - بچه های مدرسه کالو و ...

وقتی "بانو " سوژه می‌شود...

dayyertashbad — Sat, 05 Dec 2009 10:04:18 GMT

"بانو"

- صداهایی را که تا حالا خوانده‌ایم، مرور می‌کنیم؛

"محمد رضا" می‌گوید: "س" مثل "سرباز ". "امیر رضا" می‌گوید: "آقا اجازه! "ب" مثل "بانو ". پریسا خنده‌ای می‌کند دفتر مشقش را می‌بندد. می‌گوید: "اجازه! می‌دونی "امیر رضا" با چه "بانویی" دارد؟!"

در "کالو " به نان محلی‌شان می‌گویند "بانو "! و من می‌دانم که "امیر رضا"ی عینکی خوش‌تیپ مدرسه کالو با کدام "بانو" دارد.

همین "بانو"یی که هر صبح رفیق چای شیرین و تخم مرغ محلی صبحانه معلم‌شان می شود.

"دی اکبرو زن حاج عباس در حال پختن بانو "

"سوژه "

با بچه‌ها، در مورد "سوژه" حرف می‌زنیم. از ژورنالیست‌هایی که "سوژه"‌های خوب شکار می‌کنند می گویم، از این نوشته‌هایی که در مورد مدرسه در وبلاگ می‌نویسم که آنها همه "سوژه" اند. از اینکه ما همه "سوژه " روزگار هستیم. از این‌که "مدرسه کالو" حالا سوژه خیلی‌ها شده است. کتاب داستانی می‌خوانم و می‌گویم حالا پیدا کنیم "سوژه " اش را!

در مورد کتابی که در مورد سوژه‌های خوانده‌ام حرف می‌زنم و می‌گویم: تاریخ همیشه سوژه‌های "خوب" و "بد" دارد...

مهم این است که سوژه‌های خوبی برای تاریخ باشیم...

آخرهای زنگ است.

"کفش‌های‌تان" سوژه امروز من می‌شود...

این اولی، کفش‌های "محمد رضا "ست. محمدرضای کلاس اولی مدرسه کالو

این دومی، کفش‌های "امیررضا" ست. امیر رضای کلاس اولی مدرسه کالو

این سومی کفش‌های "مهدی " کلاس سومی

این چهارمی، کفش‌های پریسای کلاس چهارمی

قشنگ ترین نقاشی خدا؛ بچه های مدرسه کالو

من در فیس بوک

پ.ن ۱: از مهربانی و دستور ویژه آقای رییس جمهور برای استخدامم و محبت فراوان دستیار ارشدشان مهندس سید مجتبی ثمره هاشمی بی‌نهایت ممنونم...

پ.ن ۲: چون نمی‌توانم به همه‌ی وبلاگ‌های دوستانی که کامنت می‌گذارند و محبت می‌کنند سر بزنم، جواب کامنت‌ها را پایین کامنت‌تان دنبال کنید...

دزد مدرسه کالو در چنگ اینترپُل !

dayyertashbad — Sat, 14 Nov 2009 19:09:18 GMT

چهارشنبه تعدادی از مدیران مدارس منطقه عسلویه استان بوشهر مهمان مدرسه بودند. آنچه که در این دیدارها و بازدید ها از مدرسه برایم مهم است برطرف‌کردن نگاه اشتباه جامعه معلمان به مدرسه کالو است. آن‌ها خیال می‌کنند آنچه مدرسه کالو را مطرح کرده، تعداد کم دانش آموزانش است، و این مرا آزار می دهد.

در کنار پسوند کوچک‌ترین مدرسه دنیا، وبلاگ، رسانه، ارتباط، تفکر بومی در نگاه جهانی و...، این‌ها در مطرح‌کردن کالو چه کرده‌اند!؟ چه می‌شود که مدرسه کالو می‌شود پایان‌نامه دکترا، چه می‌شود که مدرسه کالو می‌شود مستند داستانی، چه می‌شود که مدرسه کالو می‌شود کتاب و هزاران چیز دیگر...

مگر در این کشور و حتی دنیا هزاران مدرسه کوچک‌تر و کم جمعیت‌تر از مدرسه کالو وجود ندارد؟ چرا آن‌ها مطرح نمی شوند یا مطرح می شوند و خیلی زود خاموش!

این ها سئوالاتی است که من با آدم های مختلفی که از کالو و مدرسه اش دیدار می کنند، در میان می گذارم و خوشبختانه برای همه قابل قبول است.

در بازدید چهارشنبه، مدیری خارج از سئوالات مرسوم اداری سئوالی پرسید که تا آخر ماندن‌شان خنده بر لب و لوچه‌مان ماند! وقتی که دید مدرسه نه دیواری دارد و نه پیکری، گفت: "شعرانی جان! اینجا دزد نمیاد؟" و من هم جوابش دادم: "آقا جان اینجا همیشه همینطوره و مشکلی هم نداریم."

مکثی کرد و گفت: "اینجا اگر کسی دزدی هم کُند فردا می شود جهانی! اصلا فردا اینترپُل دنبالش را می‌گیرد و cnn خبرش را کار می کند که: دزد مدرسه کالو در چنگ اینترپُل!"

خانم سوزان هیوز، نویسنده کانادایی که تاکنون چندین کتاب در مورد کودکان دنیا نوشته است در کتاب تازه اش می خواهد به معرفی مدرسه های متفاوت در دنیا بپردازد که "مدرسه کالو" را به عنوان یکی از این مدرسه‌‌های متفاوت دنیا انتخاب کرده است...

Hello Mr Sherani;

My name is Susan Hughes. I am a Toronto-based Canadian author of several children's books. (If you wish to see some of the books I've written, you can refer to my website at www.susanhughes.ca.)

اسم من سوزان هیوز است. من نویسنده کانادایی کتابهای متعددی برای کودکان هستم که در تورنتو زندگی می‌کنم. می توانید در وب‌سایت من چندتا از کتاب‌هایی را که نوشتم ببینید.

I am writing a book for young children (ages 9 to 12) about going to school in different circumstances and different types of schools around the world, for example, schools on stilts, schools in deserts, and schools in times of war. It will be published in fall 2010 by Owl Kids (Toronto, Canada). (Owl Kids is also the publisher of Owl, Chickadee, and Chirp magazines. Their website is http://owlkids.com/.)

من برای بچه های بین 9 تا 12 سال درباره رفتن به مدرسه در شرایط مختلف و مدارس متفاوت در تمام دنیا می‌‌نویسم.
مثلا مدرسه هایی در صحرا، بالای ستونها (این کلمه در فارسی نیست استیلت جایی است که مثلا مرطوب است و روی ستون‌های چوبی یا سیمانی یک قسمت بالاتر از زمین می‌سازند و زندگی می‌کنند این کتاب در پاییز 2010 به وسیله انتشارات اول کیدز که در کاناداست چاپ خواهد شد. این انتشارات همچینین مجلات اول و چیکادی و چرپ (که معروفند) رو چاپ می‌کند و وبسایتش هم این است:

In my book, I am including some quotes from children who attend different types of schools in various parts of the world so my readers can hear the voices of kids their own age throughout the book and get some insights into what these schools are like.

من در کتابم حرفهایی از بچه هایی که در مدارس متفاوت در نقاط مختلف دنیا زندگی میکنند را می آورم. تا خواننده های من بتوانند صدای کودکان همسنشان را در تمام کتاب بخوانند و بفهمند که مدارس دیگر چطور هستند.

I have read about your tiny school on many websites, and I would like to include it in my book!

I am hoping one of your students would be interested in answering these questions for me:

من درباره مدرسه کوچک شما در بسیاری از وبسایت‌ها خوانده‌ام، و دوست دارم که در کتابم درباره مدرسه شما هم بنویسم.

امید دارم که یکی از دانش آموزان شما به سوالات من جواب دهد:

1. How old are you, what is your name, and where do you live (city, country)?

1. چند سالته ؟ اسمت چیه ؟ کجا (شهر و کشور) زندگی میکنی؟

2. What grade are you in?

2. کلاس چندمی؟

3. What is the name of your school?

3. اسم مدرسه ات چیه؟

4. Could you please describe your school? For example:
How old is your school?
What is it made of and what does it look like? Where is it located? How many children attend (approx), how many classrooms, and what grades?
In what language(s) do you learn at your school?

4. می شه درباره مدرسه ات توضیح بدی مثلا

چند سال داره؟
از چی ساخته شده، چه شکلیه، کجا هست، چند تا بچه حدودا توی مدرسه شما هست چندتا کلاس دارید و چه مقاطعی هستند؟
به چه زبونی درس میخونید؟

5. What special features does it have that make it special?

6 What months do you go to school?

7. What do you like best about your school?

8. What is your average school day like?

5. مدرسه شما چه ویژگی‌ای داره که اونو منحصر به فرد میکنه؟
6. چه ماههایی می‌روید مدرسه؟
7. چه چیزی رو درباره مدرسه ات از همه بیشتر دوست داری؟
8. یه روز عادی رو توی مدرسه چطور می‌گذرونی؟ (یا یه روز مدرسه رو توصیف کن)

If possible, I'll include some or all of this quote in my book, as well as the student's name and, I hope, a photo of the student.
Could you please let me know if one of your students would like to respond? Thank you very much. I look forward to hearing from you!
Susan Hughes

اگر ممکن است من تعدادی یا همه قسمت‌ها را در کتابم می‌آورم. همچنین اسم دانش‌آموز و امیدوارم یک عکس هم بتوانم از دانش‌‌آموز بگذارم.

می‌شود لطف کنید و به من بگویید که آیا دانش آموزی هست که دوست داشته باشد جواب این سوالات را بدهد؟
ممنون و منتظر پاسختان هستم.
سوزان هیوز

Hi,

thanks for choosing our school for your project, I am happy and grateful.
Please find attached the reply by Parisa, one of the students, and some school pictures.
I would be delighted if I could have a copy of your book when published.

regards,
Abdol-Mohammad Sherani
Kalloo's Primary School teacher

Parisa :

Hi, My name is Parisa * Zarei , I am ten years old and I live in Kaloo one of the southern most villages in Iran.

2. I am in the 4th grade.
3. Kalloo's Shahid Rajaei Elementary school
4. There are only two rooms in our school, one as our classroom and one is the principal's office. It is a new school, till last year we had our classes in Kalloo's Hoseinieh , a praying place for muslims. Our school was built by a philantropist last year which we are using now. We are four students in our class. Mohammad Reza and Hamidreza are at 1st grade, Mahdi is a 3rd grader and I am at the 4th grade. Our school is just meters away from the sea, and we sometimes have our classes at the beach. We study in Persian/Farsi, but we also have English classes.

5. The reason why our school got famous in the world is its weblog. We had had numerous problems before our teacher, Mr.Sherani, became our teacher. He started writing about school in his weblog which caused donations drawn to our school and to our village. There have been many TV reports and video footages of our school on both Iranian and international TV channels. We traveled around the country. We now have coputers, thank to our teacher, at our houses, and we work with them at school as well. We receive many emails, gifts and letters from all over the world day in day out, and many people around the world know about our school through our teacher's weblog. A documentary is also being made about our school, and a book has been published by our teacher about what s happening in our school.

6. Everything is lovable about our school, my classmates and my teacher, and I am very glad that many people visit our school and send us letters

سلام خانم؛

از اینکه مدرسه‌ی ما را برای کتاب‌تان انتخاب کرده‌اید خوشحالم و از شما سپاس‌گزار.

به پیوست ایمیل جواب پریسا دانش آموز مدرسه کالو و عکس هایی از مدرسه را برایتان ارسال می کنم.

خوش‌حال می‌شوم پس از چاپ کتاب‌تان نسخه ای از آن را در اختیار داشته باشم.

ارادتمند شما

عبدالمحمد شعرانی

معلم مدرسه کالو

1- اسم من پریسا زارعی است، 10 سالمه و در روستای کالو جنوبی ترین نقطه ایران زندگی می کنیم.

2- کلاس چهارم ابتدایی.

3- مدرسه شهید رجایی کالو.

4- مدرسه ما یک کلاس درس دارد و یک دفتر مدیر – ما تا سال پیش مدرسه نداشتیم و در حسینیه روستا (محل عبادت مسلمانان) درس می خواندیم اما در سال گذشته یک انسان نیکوکار برای روستای ما مدرسه جدید ساخت و ما الان در آن درس می خوانیم. مدرسه ی ما 4 دانش آموز دارد – محمد رضا و امیر رضا کلاس اول – مهدی کلاس سوم و خودم کلاس چهارم. مدرسه ما با دریا تنها چند متر فاصله دارد و ما معمولا بعضی وقت ها در کنار آن درس می خوانیم. ما با زبان فارسی درس می خوانیم اما کلاس های زبان (انگلیسی) هم داریم.

5 – بیشترین موضوع که مدرسه ما را به یک موضوع جهانی تبدیل کرده است وبلاگ آن است. معلم ما (آقای شعرانی) وقتی به روستا آمد ما مشکلات زیادی داشتیم. معلم هر روز اتفاقات مدرسه ما را در وبلاگش می نوشت و همین باعث شد به مدرسه و روستا کمک های زیادی شود. از شبکه های مختلف تلویزیونی ایران و جهان از ما گزارش و فیلم گرفتند و ما به شهرهای مختلف ایران رفته ایم – ما الان به کمک معلم مان در خانه هایمان کامپیوتر داریم و در مدرسه هم با کامپیوتر کار می کنیم. روزانه از نقاط مختلف دنیا برای مدرسه ما نامه، ایمیل و هدیه می آید و خیلی از مردم دنیا با مدرسه ما بوسیله وبلاگ معلم مان در ارتباط هستند. یک مستند هم از مدرسه ما دارد ساخته می شود و معلم مان اتفاقات مدرسه را کتاب کرده است.

6- همه چیز برای من دوست داشتنی است از هم کلاسی ها تا معلم خوب مان – از اینکه خیلی ها به مدرسه ما می آیند یا نامه می فرستند خیلی خوشحال هستم.
...................................................

من روزانه‌تر های مدرسه کالو را در فیس بوکم می نویسم ...

کاش مهندس می دانست؛ دل‌هایی اینجا جامانده...

dayyertashbad — Mon, 09 Nov 2009 16:29:18 GMT

مهندس که سیگارش را خاموش می‌کند، یادش میاید قیافه نگرفته!

می‌گوید: "باید خراب شود! و گرنه نمی توانیم جایی دیگر هزینه کنیم، چون با فرضیات ما جور در نمی‌آید. مدرسه قدیمی نمای مدرسه جدید را خراب کرده، می کوبیمش و یه ساختمون نو و شیک براتون می سازیم، گذشته ها رو فراموش کن آقا معلم کالو!" و من یادم می‌آید: "جامعه هایی که گذشته‌شون رو فراموش می‌‌کنند، اشتباهاتشون رو چند بار تکرار می‌کنند..."

و من نمی‌خواهم کالو گذشته اش را فراموش کند.

مهندس آدم بی ادعایی ست و خودش می گوید وجب به وجب بدنش یادگاری دارد از جنگ، مهندس بی ادعا می خواهد بوستان مدرسه کالو را بسازد و کارهای دیگر...

مجوز کتابخانه روستایی برای کالو گرفته ام - اما برای ساختمانش مانده ام. مدرسه قدیمی اگر دست نخورد برای ساختمان کتابخانه مناسب نیست. شکلی برای عکس گرفتن در روز افتتاح‌اش ندارد‌! و من می‌ترسم شکل نداشتن‌اش مجوزش را بپراند!

اگر آجرش کنیم و نمایی برایش بسازیم فردا جواب بلوکه‌ی سنگ و سیمانی‌‌اش را چه بدهیم؟ نمی گوید: فلانی چقدر بی‌معرفت بود که وفایی به ما نکرد!؟

اگر به مهندس بگویم: "به والله، با همین سیمان و بلوک عهد بسته‌ام تا کالو هستم، نگذارم کسی نگاه چپ بهشان کند!"

فردا مهندس قیافه نمی‌گیرد که: "شعرانی! حالت خوب است!؟ شاید تو هم آنفلونزای نوع A گرفته‌ای! این‌ها چیست که بهم می‌بافی!؟"

کاش مهندس می‌دانست که گوشه تا گوشه مدرسه قدیمی پر از خاطره است، حتی نگذاشته‌ام یک برگ نقاشی روی دیوارش کم شود. کاش مهندس می‌دانست دل‌هایی آن‌جا جامانده...

نوروز که نمایشگاه عکس مدرسه برو و بیایی داشت، مدرسه قدیمی را با همه‌ی خاطراتش برای دیدن گذاشته بودم. آدم‌هایی که کتاب "قصه ی کوچک‌ترین مدرسه دنیا" به دستشان بود، گوشه‌ای پیدا می‌کردند و می‌نشستند و بوی مدرسه قدیمی که در سطر سطر کتابم بود، به مشام می‌کشیدند.

دوستی در دفتر یادداشت نمایشگاه نوشته بود:

"خوشحال شدم دوباره دیدمتان... دلم برایتان تنگ شده بود. شب‌های متمادی در خواب و بیداری همراهم بودید. بگذار ببوسمتان... مدرسه قشنگتان مبارکتان بود... اما نگذارید آن دو اتاقه بلوکی خراب شود ...خُب!؟"

آنجا که مدرسه‌ای (قدیمی) بود

پشتش تنوری بود

که بو می‌کرد آسمان را

با خنده‌هایش

هجا می‌کرد

بوی دریا را

پنجره‌اش رو به آسمان بود

دلش قد نخلستان بود

من خواب دیدم

که می‌گفتند خرابت کنم! نمی دانستند خرابتم ...

می‌بینی برایت شاعر هم شده‌ام!

مدرسه قدیمی کالو!

...

و حالا من مانده‌ام با یک مدرسه قدیمی، پر از خاطره که نمی‌داند با سگرمه‌های درهم مهندس چه کند! تخریب یا ماندن؟ دلم برای خراب کردنش رضا نمی‌دهد...

محله مدرسه فردا :وبلاگی که کتاب شد

مجله مدرسه فردا : روایت های کوچک ،تجربه های ماندگار

سفرنامه مشهد ...

dayyertashbad — Sun, 01 Nov 2009 18:05:18 GMT

"شهریار" راننده مینی بوس آموزش و پرورش یعنی تمام نوستالژی های مدرسه کالو در این چند ساله، با "شهریار" خیلی از مسیرها را برای رسیدن به خیلی از جاها رفته ایم. از رساندن ما تا بوشهر برای رفتن به برنامه زنده تلویزیونی "سیمای استانی" تا "فرودگاه عسلویه" برای پرواز به تهران و یکسره رفتن به "رسانه ملی".

"شهریار" که گاز ماشینش را سفت می چسبد، از ضبط جدید مینی بوسش حرف می زنیم که "کول دیسک" هم می خورد! به "شهریار" قول می‌دهم وقتی از مشهد برگشتم برایش "کول دیسک"ی پر از چیزهای رنگ و وارنگ کادو بیاورم از "شروه " گرفته تا... .

آموزش و پرورش منطقه (بردخون) حسابی هوای مدرسه کالو را دارد و برایش کوتاهی نمی کند و همیشه با خودم می گویم خدا بهترین رییس های دنیا را برای منطقه ای می فرستد که مدرسه کالو تابع اش است.

"شهریار" از "افتخاری" و "شجریان" می گوید که مینی بوسش جلوی "فرودگاه بوشهر" ترمز می کشد.

ساک هایمان زیاد نیست، به بچه ها گفته بودم زیاد شلوغش نکنند. همان جلوی گیت امنیتی آقایی که بازرسی‌مان می کند می شناسدمان! دلیل رفتن مان را می پرسد و من قصه ی "رفتن بچه های مدرسه کالو به شهر امام رضا" را برایش تعریف می کنم.

بغضی می کند، خنده ای می کند و می گوید بچه ها ی کالو "التماس دعا"!

پروازمان مستقیم نیست، باید برویم تهران، بعد از چند ساعت بپریم برای مشهد! در پروازمان خیلی ها که "بوشهری"اند کالو و وبلاگش را می شناسند. از همه چیز سئوال می کنند: از برنامه های جدیدم برای کالو تا قضیه استخدام!

مدیری که کمی آن‌طرف‌تر نشسته است و بچه های خواب آلود کالو را می بیند، می گوید: "آقای استاندار که خودش مازندرانی است در جلسه شورای اداری استان از پیوند فرهنگی مازندران و بوشهر حرف زده، و اینکه بچه های کالو با همت ارشاد مازندران به جشنواره امام رضا (ع) نامه نوشته اند و نامه شان برای شرکت در اختتامیه جشنواره در مشهد مقدس انتخاب شده است."

می گویم: "آقای استاندار همیشه هوای کالو و مدرسه اش رو داره و هفته ی قبل هم لطفا کرده بودند و تماس گرفتند و منم جزییات سفر را براشون شرح دادم و از اتفاقات جدید مدرسه براشون گفتم و آقای استاندار هم گفتند در اولین فرصت دوباره به کالو خواهند آمد و از هر طرحی که به آبادانی کالو کمک کنه حمایت می کنند."

خانمی که صدایش کش دار است، می گوید: "ما در حال کم کردن ارتفاع برای فرود در فرودگاه مهرآباد تهران هستیم." مهدی می گوید: "اجازه چه صدای نخوشی!"

۶ ساعت باید در مهرآباد بمانیم تا نصف شب پرواز کنیم به مشهد!

شش هفت ساعتی مهمان نمازخانه‌ی مهرآباد هستیم که نگهبانی دارد بس عبوس! تا می خواهیم چرتی بزنیم می گوید: "بلند شو!" و در جواب آدم هایی که از دستش شاکی اند می گوید: "به جان خودتان مسئولیت دارم، فردا شما جواب مدیر اینجا را میدید!؟"

بچه ها کتاب هایشان را در می آورند و کلاس درس امروزمان در نمازخانه مهرآباد است. هر رهگذری نگاهی می کند و رد می شود.

مردی دورتر از دهک‌های پایین و بالای جامعه برای هدفمند کردن یارانه ها حرف می زند و ما به "مشهد" فکر می کنیم.

آخرش پرواز می کنیم به مشهد! درست زمانی که همه خوابند ما می‌رسیم مشهد! سید کمال دعائی در هتل فردوسی که محل اقامت چند روزه‌ی ماست، به ما می‌پیوندد و تجدید دیداری بعد از هشت ماه که یکدیگر را ندیده‌ایم. بعد از نیم ساعتی معطلی به‌خاطر ناهماهنگی در رزرو اتاق، بالاخره کارت‌ های اتاق ها را تحویلمان می‌دهند.

مگر می شود اینجا خوابید، صبح زود به حرم میریم تا عصر. پریسا مشکل بزرگی است! برای بُردنش داخل حرم همه اش باید توضیح بدهم که ما ۴ تا و یکی، از یک مدرسه ایم و نمی توانیم جدا بشویم! پریسا که گُم شد فردا شما جوابگو نیستید!

"واحدی" کالو را می شناسد! همان "واحدی" معروف "صبح بخیر ایران". در لابی هتل عکس یادگاری می گیریم.

مشهدی ها قشنگ حرف می زنند و می گویند: "مورید حرم"! غذاهای هتل هم بد نیست مخصوصا سوپش که مثل "کشکنه" (غذای محلی اینجا) کالویی ها خوشمزه است.

مهدی از نوشابه بدش می‌آید! از همان ناهار روز اولی که نصف لیوان نوشابه اش روی میز ولو می خورد!

به باغ وحش هم می رویم - دانش آموزان یک مدرسه درست ردیف جلوی ما برای خودشان گشت می زنند و خانم مربی شان هی اسم شان را می خواند و بودن و نبودن شان را چک می کند. بچه های کالو که نیاز به حضور و غیاب ندارند!

دیدار با نویسند کافه پیانو هم کلی خاطره برای خودش داشت! همینطور ناهار مهمان رییس سابق‌مان بودن و نوستالژی خاطرات شیرین مدرسه کالو.

الحق مدیر کل ارشاد بوشهر که همراه مان در سفر بود برای سربلندی اسم بوشهر کم نگذاشت. و در اختتامیه جشنواره تنها برنامه ای که اجرا شد مشاعره بوشهری ها بود.

بدترین خبر این بود که پخش کلیپ کالو و خواندن نامه پریسا در اختتامیه کنسل شده است، مجریان جشنواره امام رضا (ع) همه شان خوب بودند و من در برابر بزرگی شان حرفی نداشتم و در مقابل تصمیم شان تسلیم بودم!

شب میلاد امام رضا (ع)، مهمان جشنی بودیم که بچه های مدرسه هم در آن شعر و سرود خواندند و هم من به معرفی مدرسه پرداختم و مشهدی های خوب هم استقبال کردند.

گفت و گو با مطبوعات محلی خراسان از آخرین کارهای ماندن مان در مشهد بود. یکی از این مطبوعاتی ماهنامه ای بود که دوستان فرهنگی خراسان رضوی با هزینه خودشان چاپ می کردند و با همه ی مشکلات شان آبروداری می کردند.

این سئوال معنی دارشان برایم جالب بود: "اگر وزیر آموزش و پرورش شدی چه کاری برای فرهنگیان می کنی!؟"

حاضر به جواب دادن نشدم. گفتم: "می ترسم فردا منم که پشت میزی جا خوش کردم همه ی اینها را فراموش کنم، حتی کالو و مردمش را!"

...

هنگام برگشت، به فرودگاه که می رسیم، فقط ۱۰ دقیقه به پرواز مانده. کم مانده بود ترافیک سنگینی که متاسفانه حاصل مدیریت ضعیف ترافیک مشهدی هاست باعث شود از پرواز جا بمانیم. از سید کمال خداحافظی می کنیم و از میان جمعیت متراکم روبروی گیت، عبور می‌کنیم.

در پرواز "مشهد" به "بوشهر" خیلی ها هستند که کالو و مدرسه اش را می شناسند.

در ردیف های جلویی هواپیما می نشینیم و با خلبان تنها سه چهار متر فاصله داریم! یکی از مسئولان امنیت پرواز که در کنارمان نشسته "کالو" را می شناسد و سراغ حمیده و حسین را می گیرد.

آقای مسئول امنیت پرواز رفتن مان به کابین خلبان را اوکی می کند تا بچه های کالو با خلبان و کابینش آشنا شوند .

پریسا دوربین را برداشته و هی از آسمان و ابرهایش عکس میگیرد که دوباره "در حال کم کردن ارتفاع برای فرود در فرودگاه بوشهر" هستیم!

ساک هایمان را که بر می داریم، آقایی از مهدی می پرسد: "کالو رو بیشتر دوست داری یا مشهد!؟" مهدی می گوید: "مشهد!" و من می گویم: "اگر کالو امام رضا داشت حتما می گفت کالو...!"

وقتی امام رضا (ع) مدرسه کالو را می طلبد...

dayyertashbad — Fri, 23 Oct 2009 17:34:18 GMT

روزی که از اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان مازندران تماس گرفته بودند برای شرکت کردن در "جشنواره نامه ای به امام رضا(ع)"؛فکرش را نمی کردم نامه نوشتن بچه ها بهانه ای شود تا در میلاد امام رضا (ع) به پابوسش برویم .

مهدی و پریسا خودشان نامه شان را نوشته بودند و امیر رضا و محمد رضا گفته بودند و اهل بیت شان برایشان نوشته بودند .

نامه ها را ایمیل می زنم به دبیر خانه جشنواره .

و امیر رضا با این گفته و نوشته اش دل مسئولان جشنواره را لرزانده بود :

" من خیلی دوست دارم به زیارت حرم مطهرت بیایم،اما به علت برخی مشکلات پدرم که هنوز نتوانسته است مرا به مشهد بیاورد تا من بتوانم زیارتت کنم .

مادرم می گوید : موقعی که من به دنیا آمده بودم نذر کرده بود که وقتی هفت ساله شدم به زیارت حرم منور عزیز بیاورد .اما امسال که هفت ساله شدم ،مشکلاتی برای پدرم بوجود آمد که نتوانست ما را بیاورد "

حالا در میلاد امام رضا (ع) مهمانش هستیم و نذر بابای امیر رضا هم به لطف طلبیدن آقا ،ادا می شود ...

نائب الزیاره همه تان خواهیم بود ...

ممنونم از :

دبیر خانه جشنواره بین المللی ،فرهنگی و هنری امام رضا(ع)

اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان مازندران

اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر

آموزش و پرورش منطقه بردخون

اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان دیر

مهدی !

dayyertashbad — Sun, 04 Oct 2009 10:34:18 GMT

به نگاره سوم درس بخوانیم رسیده ایم ،"محمد رضا "شکل های نگاره را یک به یک می بیند و می گوید . نگاره سوم تصویر مدرسه ای هست با متخلفاتش !

به آنجا می رسیم که "امیر رضا" بگوید چه چیزهایی در مدرسه می بیند که در خانه نمی بیند! کلاس را با چشمهای عینکی اش دید می زند و می گوید از تخته سیاه گرفته تا نیمکت و... نگاهی به بالا می کند و سرش را پایین می آورد و می گوید اجازه "مهدی "! یعنی "مهدی" در مدرسه است اما در خانه ی ما نیست !

"پریسا "بلند هه هه می کند و می خندد...

و معلم بلند بلند دعوایش می کند ، مگر اشتباه گفته که تو هه هه می کنی !؟

اجازه نه ! همینطوری خنده کردم .اصلا مگه کسی به" پسرعموش" خنده می کنه ؟

*امیر رضا زارعی می شود پسر عموی پریسا زارعی - جهت اطلاع :)

پ.ن: این خانه دارد دچار تغییراتی می شود ،گفتم ،فردا نگفته باشید نگُفتم ! عجالتا کامنت های این پُست را زیر پُست قبلی بکارید تا فردا برای اسباب کشی کارگرها زیاد به زحمت نی اُفتند و دعایتان کنند!

پیام اولین روز مدرسه مان :دنیا سلام... !

dayyertashbad — Wed, 23 Sep 2009 20:18:18 GMT

خوابم نمی‌برد، چرتی می‌زنم، دوباره می‌پرم؛ می‌گویم مبادا کاری برای فردا مانده باشد فرقش همین است: شهرت‌یافتن مدرسه یا شهرت‌نیافتن! کلی مهمان دعوت کرده‌ام که می‌دانم تنها لبخندشان می‌تواند «کالویم» را آبادتر کند.

صبح زود اهالی روستا جمع شده‌اند و هر کدام کاری برای روز اول مدرسه انجام می‌دهند. یکی جارو می‌زند، یکی شیشه‌های مدرسه را تمیز می‌کند و یکی هم با روزنامه و مجله «پشه‌ها» را می‌کُشد!

مدرسه خوب و آماده است، به جان خودم!

دلمان برای حسین تنگ می‌شود که حالا رفته است مدرسه‌ی شهر، مدرسه‌ی راهنمایی. همین‌طور که دلمان برای حمیده تنگ شده که امسال خانم‌تر شده است و رفته است کلاس دوم راهنمایی!

پریسا امسال شده است مبصر مدرسه! دفتر زرد رنگش را مدام ورق می‌زند و با مداد سیاه کمر خمیده‌اش چیزهایی یادداشت می‌کند که من نمی‌دانم چیست، ولی می‌دانم مهدی قهر کرده با این دفتر زرد رنگ که اسم بدها و کم‌کارها را در دلش جا داده است.

ترکیب مدرسه با آمدن امیر رضا و محمد رضا به‌علاوه‌ی پریسا و مهدی می‌شود سرجمع ۴ تا!

پریسا که نیازی به معرفی ندارد! امسال چهارمین سال حضورش در مدرسه‌ی کالوست. درست مثل معلم سربازش. پارسال مسئول کتابخانه بود و امسال می‌شود و شده است «مبصر مدرسه»، کفش‌هایش آبی است مثل آبی دریا...

حتما درست نیست مهدی را هم معرفی کنم! مهدی که امسال رفته است کلاس سوم و همسفر خانواده‌ی آقای هاشمی خواهد بود تا مشهد (کتاب اجتماعی)! و پستش در مدرسه‌ی جدید در کنار دانش‌آموز بودن مسئول کتابخانه‌ی مدرسه‌ی کالو خواهد بود.

دانش‌آموز کلاس اولی مدرسه‌مان برخلاف شهرت اهالی روستای کالو که همه‌شان زارعی است، شهرت‌اش فخرایی است و اسم کوچکش محمدرضا. محمدرضا فخرایی متولد روستای «دُمیگز» همسایه‌ی وجبی روستای کالوست.

اسمش امیر رضا است و شهرت‌اش مثل همه‌ی اهالی کالو «زارعی». امیر رضا می‌شود پسر عموی پریسا و امسال دومین کلاس اولی مدرسه‌ی ماست. خدایی‌اش بامزه است و امروز در جلوی ده‌ها آدمی که مسئول بودند شعری خواند که همه را به «ای والله ای والله» گفتن واداشت!

حسین و حمیده هم امروز آمده بودند برای خداحافظی. چقدر سخت است خداحافظی! بین‌شان فرق قائل نیستم اما خیلی دلم برایشان تنگ می‌شود، مثل همه‌ی آدم‌هایی که وبلاگ را می‌خواندند و حالا دلشان برای آنها تنگ می‌شود...

مهندس و هیئت همراه که آمد، مدرسه شلوغ شد.

مهندس مدیر عامل پارس جنوبی، پارس جنوبی همان جایی است که دنیا با نام بزرگ‌ترین میدان گازی جهان می‌شناسداش. مدیران شهرستان و منطقه هم همراهی‌اش می‌کردند تا او زنگ آغاز تحصیلی مدرسه‌ای را به صدا در آورد که آوازه‌اش اگر از پارس جنوبی بیشتر نباشد کمتر نیست!

یک راست می‌روم سر اصل مطلب! می‌گویم: آقای مهندس! من از آدم‌های بزرگ خواسته‌های بزرگ دارم. کالو همه‌ی پتانسیل‌های جهانی‌شدن را داشته که امروز جهانی را دارد به دنبال خود می‌کشاند.

آقای مهندس! خیلی‌ها دوست دارند بیایند اینجا را از نزدیک ببینید، با مردم و مدرسه‌ی روستا آشنا شوند - آن دفتر آبی که در دست‌تان است تنها بخشی از مهربانی اهالی محترم دنیا به مدرسه‌ی ماست. و روزانه در کنار این نامه‌ها ده‌ها ایمیل از جاهای مختلف به مدرسه می‌رسد. باید کاری کنیم جناب مدیر عامل!

ساخت یک بوستان دانش‌آموزی در شأن و منزلت مدرسه‌ی کالو و در کنارش ساختن محیطی برای اسکان میهمان‌‌هایمان، دغدغه‌ی امسال من برای کالوست که با نیت خیر شما و همکاران‌تان در مجموعه‌ی وزارت نفت به مرحله‌ی اجرا در خواهد آمد.

آخرین خواسته‌ام از مدیرعامل بزرگ‌ترین میدان گازی جهان، حل مشکل سرویس حمل و نقل بچه‌های روستای کالو و روستاهای اطراف بود که به شهر می‌روند و در مدرسه‌های راهنمایی و دبیرستان درس می‌خوانند. با حل این مشکل، یک مینی‌بوس دعا هر روز پشت سر شما خواهد بود آقای مهندس جان!

نان محلی و بساط چایی پذیرایی‌مان از مهمان‌ها بود، گفته بودم نه رانی باشد و نه ساندیس! همه چیز باید ساده باشد مثل مردم روستا...

...

حالا که مهمان‌ها رفته‌اند از برنامه‌هایمان برای سال جدید حرف می‌زنیم، از این‌که باید درس بخوانند تا روزی به «کالو»های دیگر بروند و به یاد خاطرات خوش مدرسه‌شان «کالو»های دیگر را آباد کنند...

روی تخته‌سیاه نوشتم:

"اول مهر ماه ۸۸ - جمال آباد کالو"

دنیا سلام...!

بعد نوشت :امروز گروهی از مهندیس فنی پارس جنوبی از مدرسه بازدید کردند و مقدمات ساخت بوستان دانش آموزی ،دیوار کشی و مجهز کردن مدرسه به تکنولوژی ها جدید آموزشی فراهم شد . آقای مهندس ممنون !

زنگ سال تحصیلی کوچکترین مدرسه جهان در جمال آباد کالو به صدا درآمد

مدرسه کالو باید به متعالی ترین مرکز تولید علم جهان تبدیل شود

مدیرعامل پارس جنوبی در کوچکترین مدرسه دنیا + عکس

گزارش تصویری 1 سایت منطقه ویژه از روز اول مدرسه کالو

گزارش تصویری 2

ممنونم از این‌ها:

کتابخانه خوب ملی ایران !برای فرستادن کتاب به مدرسه...

آقای «تنها» که نوروز مهمان نمایشگاه عکس‌مان بود و برای حمیده و پریسا مانتو فرستاده بود...

دوست فرهیخته‌ام جناب «دزفولی نسب» عزیز مدیر روابط عمومی پارس جنوبی به پاس همیاری‌اش...

«سید کمال دعایی» دوست‌داشتنی برای طراحی بنرهای اول مهر مدرسه و جناب مستطاب «حسین فخرایی» عزیر برای عکس‌های زیبایی که از اولین روز مدرسه‌مان گرفته...!

آموزش و پرورش «بردخون» به پاس کمک‌های معنوی همیشگی‌شان...!

و دوستانی که ایمیل زده‌اند و بازگشایی مدرسه را تبریک گفته‌اند...

پ.ن ۰۱: چون اسم هیچ مدیری را در این پست نیاورده‌ام، به ناچار مدیر عامل خاکی و مردمی پارس جنوبی را آقای مهندس خطاب کرده‌ام که ان‌شاءالله جسارت مرا خواهد بخشید.

پ.ن ۰۲: عجالتا قربان همه‌تان...!

چند روز دیگر می شود اول مهر ...

dayyertashbad — Sun, 20 Sep 2009 18:29:18 GMT

صدای پشت سرهم گاو «مشی غلوم» گوش مدرسه را کر می‌کند. معلم راهنما می‌گفت: چند سال پیش که برای بازدید می‌آمده «حسینیه‌ی روستا»، اهالی کالو خروسی داشته‌اند که هی برای خودش می‌خوانده و می‌رقصیده! و امسال گاو دوست‌داشتنی(!) «مشی غلوم» می‌شود آهنگ زنگ‌های استراحت مدرسه!

دیدن «حاج عباس» بزرگ کالو عجب صفایی دارد. خوشحال است که می‌خواهم معلم کالو بمانم و او نمی‌دانست من در دل چقدر خوشحال‌ترم که دوباره هم‌ولایتی او و طایفه‌اش خواهم ماند.

می‌گویم: "حاجی! امسال برنامه‌های زیادی برای کالو دارم و حتی تابستون هم بیکار ننشستم. حاجی! مدرسه کالو به اندازه‌ی یک دانشگاه کار دارد، شاید هم بیشتر... حاجی! تو هم موهای سفید شده‌ی معلم بچه‌هایت را می‌بینی! تو می‌دانی جوانکی که معلم نوه‌هایت هست، سنی ندارد و بچه است! اما زمانه و غصه‌هایش چند تار از موهایش را سفید کرده و تو می‌دانی که موهایش را در آسیاب سفید نکرده!..."

بازدیدکننده‌ای از نمایشگاه عکس مدرسه کالو در دفتر یادداشت نمایشگاه نوشته است: "تنها می‌خواهم این را بگویم که امید، تداوم انگیزه و تلاش کاری کرد که دانشگاه صنعتی شریف نکرد."

اینجا خبری از آنفلوانزای نوع A نیست و نگرانی «عوض» پدر مهدی که از رادیویش شنیده است بی‌اساس و بی‌پایه است. اصلا چه معنی دارد مدرسه‌ی ما تعطیل شود! من به این بخشنامه‌ی آمورش و پرورش فکر می‌کنم که اگر پانزده دانش‌آموز به این بیماری مبتلا شوند در مدرسه را باید بست و تعطیل کرد، اما مدرسه‌ی ما چی!؟ ما که امسال قرار است سرجمع شویم ۴تا (مدرسه کلاس اولی‌های جدید دارد که مفصلا در موردشان خواهم نوشت) یاد سال اول سربازی معلمی‌ام می‌افتم که در یک روز همه‌ی بچه ها با هم ناخوش‌احوال شده بودند و مدرسه تعطیل!

مدرسه را جارو می‌کنیم. پریسا کتاب‌‌های کتابخانه را مرتب می‌کند و کتاب‌های جدیدی که آدم‌های جدید در تابستان برای مدرسه‌مان هدیه فرستاده‌اند را دسته دسته می‌کند و هی به مهدی می‌فهماند که او امسال مسئول کتابخانه است؛ چون خودش بزرگ شده است، کلاس بالاتر رفته است و خانم‌تر شده است و طبق سنت معلم‌اش چون بزرگتر مدرسه است می‌شود مبصر کلاس! و اینجا فرقی نمی‌کند بزرگ مدرسه دختر باشد یا پسر، تازه قرار است وزیرمان هم خانم بشود!

مدرسه باید تا اول مهر آماده شود. مهمان داریم. آدم‌های زیادی می‌آیند که روزگار نامشان را مسئول نامیده. باید بیایند چون برایشان برنامه ها دارم. کالو باید آبادتر شود، خیلی آبادتر...

شما هم مهمان ما باشید...