یادداشت های معلم کوچک ترین مدرسه دنیا

«شهریار» راننده‌ی آموزش و پرورش منطقه، آدم خوبی‌ است! حسابی هوای مدرسه‌ی کالو و سربازمعلمش را دارد. من اگر از آموزش و پرورش هم بروم، بیشتر از همه دلم برای خنده‌های شیرین او تنگ می‌شود. صبح زود، جلوی تابلوی رنگ پریده‌‌ی کالو، وعده‌ی من و شهریار هست برای تحویل‌گرفتن سؤالات امتحان‌نهایی حسین. صبحی که همه خواب‌اند ، من و شهریار بیداریم ...

مهدی: مشکل تلفن‌ها حل شود و کالو به اینترنت وصل بشه .
پریسا: نفتی‌ها از کالو بیرون‌مان نکنند.
حسین: هر روز آبادتر شود. من دوست دارم دکتر احمدی نژاد را از نزدیک ببینم.

4. اینترنت را می‌شناسید؟
مهدی: خیلی خوب است. معلم گفته آدم دوست‌های زیادی پیدا می‌کنه.
پریسا: خیلی دوست‌داشتنی است و ما می‌توانیم هر روز وبلاگ مدرسه‌مان را ببینیم.
حسین: مگر مدرسه‌ی ما چطور این همه معروف شد؟ اگر اینترنت نبود الان کسی مدرسه‌ي ما رو نمی‌شناخت.

5. زیباترین شهر ایران؟
مهدی: تهران.
پریسا: مشهد.
حسین: تهران.

6. رنگ مورد علاقه‌تان؟
مهدی: آبی.
پریسا: آبی.
حسین: نارنجی.

7. بازیگر مورد علاقه‌تان‌؟
مهدی: مهران مدیری.
پریسا: جومونگ.
حسین: احمد پور مخبر.

صبح شما به‌خیر، ببینم!کدامتان / بیتوته کرده صبح غزل توی نامتان؟

مهدی، حسین، پریسا، حمیده‌جان! / خورشید مانده پشت نگاه کدامتان

شب‌هایتان قشنگ، سحرهایتان سپید / صدها ستاره جایزه‌ی یک سلامتان

ای همنشین لهجه‌تان نخل و انتظار / گنجشک‌های باغ خدا هم‌کلامتان

دریا کنار لکنت ده، لال مانده است / مهتاب مانده در افق پشت بامتان

اینجا که آب، تشنه‌ی مشق شب شماست / اندوه موج و شور تمنا به کامتان

بابای درس های شما آتش است و باد ...