خداحافظ مدرسه کالو...
چه می دانستم ،خوابی که سه سال پیش در شبی که صبح اش می خواستم بروم و بشوم سرباز معلم مدرسه کالو دیدم ،حالا باید برای رفتنم از مدرسه کالو ببینم . یادش بخیر روز اول سرباز معلمی من ،معلم راهنما ،حمیده ،حسین ،پریسا و مهدی چه طور در گرمای مهرماه جمال آباد کالو مدرسه جدید کالو را که پر از وسایل صیادی بود سر و سامان دادیم . لباس هایمان کثیف شده بود حمیده خنده می کرد من حسرت این را می خوردم که وقتی که برگشتم شهر مادرم اخمهایش در هم می کند می گوید رفته ای معلم شده ای یا کارگر تعویض روغنی !
چه می دانستم امروز باید به همه خبر دهم که " روزهای خدمت گزاری ام در مدرسه کالو و آموزش و پرورش رو به پایان است ،از اینکه در جهانی کردن کالو همراهم بودید ممنونم - کوتاهی و قصورم را به مهربانی تان مهربانه کنید - محتاجم به دعای خیرتان"
چه می دانستم روزی که آمدم به "کالو " و مدرسه اش عاشق آنجا بشوم - و زندگی ام را گاهی با بچه های مدرسه کالو تقسیم گاهی ضرب گاهی جمع و گاهی منها !
قسم به مدرسه کالو که برای بچه هایش کوتاهی نکردم -حسین بیشتر از همه یادش می ماند - حسین یادت میاید روزی که رفته بودیم تهران -صداوسیما و داشتیم آماده می شدیم برویم جلوی دوربین ،گفتی اجازه !آقای شعرانی، من می خواهم وقتی که مجری سئوال کرد که چه آرزویی داری این بار به جای اینکه بگویم می خواهم مهندس کامپیوتر شوم ،می گویم آرزو دارم معلمان آقای شعرانی تا همیشه در کالو و مدرسه اش بماند . یادت میاید حسین !دعوایت کردم که مبادا جلوی دوربینی که در پشتش میلیون ها آدم دارند تماشایمان می کنند از حق خودت بگذری ،حسین یک وقت این حرف را نزنی ها !تو نمی فهمی خیلی ها از خوشی مان ناخوش اند . می خواهی همین ناخوش احوال ها فردا جار بزنند که معلمش گفته بود آرزوی حسین بشود استخدام معلمش در آموزش و پرورش !
حاج عباس مرد بزرگ و مهربان کالو هم یادش می آید روزی که آقای استاندار می خواست به کالو بیاید- یادت میاید حاجی !؟ گفتی آقا معلم حالا که خدا رو شکر همه ی مشکلات مون حل می شده از آقای مهندس (استاندار بوشهر) می خواهم و خواهش می کنم که حقت را که همیشه معلم ماندن هست بدهند . گفتم حاجی جان !به جان جوانی ام که در راه کالو و مدرسه اش گذاشته ام اگر این کار را بکنی دیگر جواب سلامت هم نمی دهم و چایی خانه ات هم نمی خورم ! به جان دی اکبرویت (خانمت) قسم!
می خواهم از کالو بروم چون تمام کارهای نیمه تمام سرباز معلمی ام را در همین یک سال اضافه خدمتی که خوردم انجام داده ام . از مدرسه نو و جاده آسفالته گرفته تا مستند مدرسه و کتابم که در عرض چند ماه به چاپ چهارم رسیده .حتما قولی که به خودم داده ام یادم هست و سهمی از فروش کتاب برای مدرسه های محروم خواهد بود و دینم را به پاس مدرسه کالو به مدرسه های دیگر ادا خواهم کرد.
می خواستم بعد از این "کالو" به "کالوهای " دیگر بروم و کاری که در این "کالو" شروع کردم در "کالوهای "دیگر ادامه بدهم . اما می دانم این کار در دراز مدت جواب خواهد داد و برای همین است که می خواهم به جای اینکه "کالو" به "کالو " بگردم بروم تمام "کالوها "را پیدا کنم و برایشان کاری انجام بدهم .
نمی دانم تکلیف ماندنم در آموزش و پرورش آخر با کدام تبصره و بخشنامه ای حل خواهد شد اما می توانم و نشان داده ام که کارهایی که در کالو انجام شده، می توانم در جاهای دیگر هم انجام دهم .پس نگذارید برخلاف میل باطنی ام به پیشنهادهای کاری دیگر که شده است حتی فکر کنم آقایان آموزش و پرورش ! من می خواهم جوانی ام را در این راه ادامه بدهم راهی که یقینا به سعادت خواهد انجامید.
کافیست گذرتان به این نامه هایی که از گوشه گوشه دنیا به مدرسه کالو آمده است بیُفتد تا ببینید عشق چه کارها می کند و چگونه مهربانی ها را به هم متصل می کند همانطور که در یکی ازاین نامه ها نوشته شده بود: "یک معلم با ذوق کاری می کند که یک کامپیوتر نمی تواند آن را انجام دهد " یا همان یک دلاری که از ایالت San Diego آمده بود و ده ها نامه دیگر ...
آقایان مشاور محترم رئیس جمهور ،دوستان وزارت خانه آموزش و پرورش و همراهان رسانه ای که همیشه یاورم بوده اید من آماده خدمت در جغرافیایی وسیعتر برای آبادانی کالوهای دیگر هستم - همراهم باشید لطفا ... و به قول دیپلمات ها نگذارید به پیشنهادهای کاری دیگری که روی میز هست فکر کنم .
دلم برای کالو و اهالی اش تنگ خواهد شد...
پ.ن : این وبلاگ ادامه ها خواهد داشت...!
قصه ی کوچک ترین مدرسه ی دنیا به چاپ چهارم رسید
